31 Μαΐ 2012

Atlanta Rhythm Section - Another Man's Woman (It's So Hard)




Another Man's Woman, γραμμένο από τους Nix, Daughtry και Buie, το έκτο κατά σειρά τραγούδι του άλμπουμ με τίτλο Atlanda Rhythm Section, της ομότιτλης νοτιοαμερικάνικης μπάντας.
Κυκλοφόρησε το 1972


Ύφος τραγουδιού: Southern rock
Ύφος άλμπουμ: Southern rock, Folk rock


 Another Man's Woman (It's So Hard)

You made a sane man
Go mad about you
You said you loved
Nobody but me

But now I’ve found out
You have another
And I got to meet you
At the dark end of the street

It’s so hard
Loving you
It’s no hard
What can I do?
It’s so hard, clinging to
Another man's woman
Yaah hey hey

I got to meet you
In smoky places
Way over town
Where nobody goes
So no one sees us
We hide our faces
I ain’t complaining
But I want you to know

It’s so hard
Loving you
It’s no hard
What can I do?
It’s so hard, clinging to
Another man's woman

Whoo
Yaah hey hey
Whoo
Ah ha
Ya ya ya
Whoo

It’s so hard
Loving you
It’s no hard
What can I do?
It’s so hard, clinging to
Another man's woman

Yaah hey hey
Yaah hey hey hey hey hey
Whoo hoo hoo hoo
Ya ha ha
Whoo hoo hoo

Νέο DVD από τους Judas Priest


Πριν από λίγες μέρες οι θρυλικοί JUDAS PRIEST βιντεοσκόπησαν την τελευταία τους εμφάνιση στο Hammersmith Apollo του Λονδίνου για την επερχόμενη κυκλοφορία live dvd το 2013.
Το setlist ήταν το εξής:
01. Rapid Fire
02. Metal Gods
03. Heading Out To The Highway
04. Judas Rising
05. Starbreaker
06. Victim Of Changes
07. Never Satisfied
08. Diamonds & Rust (JOAN BAEZ cover)
09. Prophecy
10. Night Crawler
11. Turbo Lover
12. Beyond The Realms Of Death
13. The Sentinel
14. Blood Red Skies
15. The Green Manalishi (With The Two Pronged Crown) (FLEETWOOD MAC cover)
16. Breaking The Law
17. Drum Solo
18. Painkiller
Encore:
19. The Hellion (taped intro) / Electric Eye
Encore 2:
20. Hell Bent For Leather
21. You've Got Another Thing Comin'
Encore 3:
22. Living After Midnight

30 Μαΐ 2012

Paul Rodgers - Conquistadora

Conquistadora, γραμμένο από τον Paul Rodgers, το δέκατο κατά σειρά τραγούδι του άλμπουμ με τίτλο Electric του Βρετανού καλλιτέχνη Paul Rodgers.
Ηχογραφήθηκε το 1999 στο Ηνωμένο Βασίλειο και κυκλοφόρησε τον Ιούνιο του 2000 στη Βρετανία και Δεκέμβριο του 1999 στην Ιαπωνία και Γερμανία.

Ύφος τραγουδιού και άλμπουμ: Rock

Conquistadora

I feel like I knew you in another life
Somewhere on the borders of Spain
I feel like I loved you in another life
And oh, How I love you again, oh.

And the centuries seemed to have flown by
All the waiting is over now
Come walk with me in the garden of lost childhood
We’ll break the spell somehow.

Conquistadora, Conquistadora
Mi amouria, I adore you.

Now the memory of a heatwave in the summer
A dusty road to a castle in the sun
We made a vow that somehow
We would live again, in time
And that time is now.

Conquistadora, Conquistadora
Mi amouria, I adore you.

2o Διεθνές Φεστιβάλ "Μουσικές του Κόσμου"

Για τρεις βραδιές το λιμάνι της Θεσσαλονίκης θα αποτελέσει προορισμό για μερικά από τα πιο ηχηρά ονόματα της σύγχρονης σκηνής των μουσικών του κόσμου. 
12 - 14 Ιουνίου 2012



Για δεύτερη συνεχή χρονιά, ο Δήμος Θεσσαλονίκης διοργανώνει το Διεθνές Φεστιβάλ «Μουσικές του Κόσμου», από 12 έως 14 Ιουνίου, στο λιμάνι της πόλης. 
Για το 2012, η Θεσσαλονίκη αναδεικνύεται σε διεθνές προορισμό των Μουσικών του Κόσμου με την αναβάθμιση του ομώνυμου φεστιβάλ και τη φιλοξενία της διεθνούς μουσικής έκθεσης WOMEX (World Music Expo), η οποία θα πραγματοποιηθεί από τις 17 έως τις 21 Οκτωβρίου στις εγκαταστάσεις της Helexpo, με την υποστήριξη του Δήμου Θεσσαλονίκης. 
Η επιλογή των σχημάτων και το πρόγραμμα των συναυλιών αναδεικνύουν διαφορετικές συνιστώσες και τάσεις και συνδυάζουν υψηλό καλλιτεχνικό επίπεδο και ευρεία αποδοχή από τη διεθνή μουσική κοινότητα». 
Φέτος, στις «Μουσικές του Κόσμου» θα δώσουν το «παρών» σημαντικοί καλλιτέχνες από τη Σερβία, την Τουρκία, την ΠΓΔΜ, την Ιταλία, το Ισραήλ, το Ιράν, τη Γαλλία και την Ελλάδα, διαμορφώνοντας ένα αξιόλογο πρόγραμμα συναυλιών που αναμένεται να κεντρίσει το ενδιαφέρον των μουσικόφιλων της Θεσσαλονίκης, της Ελλάδας και άλλων χωρών. 
Η είσοδος στις συναυλίες θα κοστίζει 5 ευρώ. 

Τo πρόγραμμα Το πρόγραμμα του φεστιβάλ «Μουσικές του Κόσμου» μέσα στο καλοκαίρι του 2012, έχει διαμορφωθεί ως εξής: 

Tρίτη 12/6Canzoniere Grecanico Salentino (Italy)
Constantinople, Misirli Ahmet, Zohar Fresco (Turkey, Israel, Iran)
Τετάρτη 13/6Forabandit: Bijan Semirani, Ulas Odzemir, Sam Karpienia (Turkey - France)
Esma Redzepova (FYROM)
Πέμπτη 14/6Kulin Ban (Serbia)
Contrabando, T. Spasov, T. Kapilidis (Greece - Bulgaria) 

Γνωριμία με τους καλλιτέχνεςΞεχωριστή και ιδιαίτερη περίπτωση αποτελεί η συναυλία της Esma Redzepova (ΠΓΔΜ). 
Η Esma είναι όνομα – μύθος της Βαλκανικής μουσικής, που δικαίως έχει χαρακτηριστεί ως η «Βασίλισσα των Τσιγγάνων» ή «η δεύτερη Μητέρα Τερέζα». Πέρυσι γιόρτασε τα 40 χρόνια καλλιτεχνικής παρουσίας και προσφοράς. Στο πλαίσιο του Διεθνούς Φεστιβάλ «Μουσικές του Κόσμου» θα τη συνοδεύσει το συγκρότημά της, αποτελούμενο από χάλκινα πνευστά και με ένα ρεπερτόριο που δίνει έμφαση στην τσιγγάνικη παράδοση. 
Το μουσικό σχήμα Kulin Ban έχει φέρει έναν αέρα ανανέωσης στη μουσική σκηνή της Σερβίας. Το δημώδες ρεπερτόριό τους, συνυπάρχει αρμονικά με το σύγχρονο ήχο και παράλληλα συμβάλει ουσιαστικά στην ανάδειξη των βυζαντινών καταβολών της σερβικής μουσικής παράδοσης. Το συγκρότημα δημιουργήθηκε το 2005. 
Οι Canzoniere Grecanico Salentino είναι ένα από τα σημαντικότερα μουσικά σχήματα της ιδιαίτερης Γκρεκάνικης παράδοσης της Κάτω Ιταλίας. Με ελληνόφωνο στίχο και το χαρακτηριστικό ιδίωμα, ορμητική μουσικότητα και υψηλή δεξιοτεχνία περιοδεύουν και εμφανίζονται στα σημαντικότερα φεστιβάλ της Ευρώπης και της Αμερικής. Το συγκρότημα δημιουργήθηκε το 1975 και είναι ένα από τα μακροβιότερα σχήματα της Απουλίας. Το σχήμαForabandit αποτελείται από τρεις δεξιοτέχνες μουσικούς, σημαντικούς εκπροσώπους διαφορετικών μουσικών παραδόσεων: Bijan Semirani - κρουστά (Γαλλία - Ιράν), Ulas Odzemir - σάζι & φωνή (Τουρκία) και Sam Karpienia - μαντόλα & φωνή (Οξιτάνικη παράδοση - Γαλλία). Σκοποί, τραγούδια και αυτοσχεδιασμοί συνθέτουν ένα γοητευτικό διάλογο Τροβαδούρων και Ασίκηδων από την Ανατολική και την Δυτική Μεσόγειο. Δημιουργήθηκαν στη Μασσαλία το 2009. 

Οι καλλιτέχνες Misirli Ahmet - τουμπελέκι (Τουρκία), Zohar Fresco - μπεντίρ, ντέφι (Ισραήλ),ensemble Constantinople (Καναδάς - Ιράν), φέρνει κοντά τα μεγαλύτερα ονόματα των παραδοσιακών κρουστών της Μεσογείου με έντονη και πολύχρονη παρουσία στα μεγαλύτερα φεστιβάλ μουσικών του κόσμου σε μία πανδαισία ρυθμών και υψηλής δεξιοτεχνίας. 
Οι δύο παραπάνω συναυλίες κινούνται στη λογική του διαπολιτισμικού διαλόγου, καθώς τα σχήματα αποτελούνται από καλλιτέχνες διαφορετικών εθνοτήτων και μουσικών παραδόσεων. 

Στην ίδια λογική κινείται και η συναυλία με το συγκρότημα του Άλκη Ζοπόγλου Contrabandoκαι με προσκεκλημένους δύο από τους σημαντικότερους εκπροσώπους της διεθνούς Ethnojazz σκηνής, τον Theodosi Spasov – καβάλ (Βουλγαρία) και τον Θόδωρο Καπηλίδη (κιθάρα). 
Εδώ το εγχείρημα εστιάζει κατά κύριο λόγο στη ζεύξη παραδοσιακού και σύγχρονου ηλεκτρικού ήχου, ανατολικών δρόμων και τζαζ κλιμάκων. Το συγκρότημα δημιουργήθηκε στην Καβάλα το 1999. 

29 Μαΐ 2012

Ken Navarro - When Night Calls

When Night Calls, το δεύτερο κατά σειρά κομμάτι του άλμπουμ με τίτλο Old Friends του Ιταλοαμερικάνου  καλλιτέχνη Ken Navarro.
Κυκλοφόρησε το 2001.

Ύφος κομματιού και άλμπουμ: Smooth jazz





Ο Goran Bregovic στην Αθήνα για μία συναυλία


Η «Τεχνόπολις» του Δήμου Αθηναίωνκαλωσορίζει τον Goran Bregovic, τον συνθέτη που έχει αγαπηθεί ιδιαίτερα στην χώρα μας, και τον υποδέχεται …
για πρώτη φορά το Σάββατο 30 Ιουνίου 2012 για μια μοναδική εμφάνιση.


Αυτή τη φορά έχει στις αποσκευές του την καινούργια του δισκογραφική δουλειά με τίτλο “Champagne for Gypsies”, η οποία θα κυκλοφορήσει τον Σεπτέμβριο. Μια δουλειά με μεγάλες διεθνείς συνεργασίες όπως οι Gipsy Kings, οι Gogol Bordello, Florin Salam, Stephan Eicher, για να αναφέρουμε μερικούς, με μουσικές και τραγούδια σε έντονο ρυθμό που ξεσηκώνουν με τον μοναδικό τρόπο του Goran Bregovic. Άλλωστε δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι την τελευταία δεκαπενταετία, με την συνεχή παρουσία του στα διεθνή φεστιβάλ, κατόρθωσε να βάλει τα Βαλκάνια στον “χάρτη”. Και αυτή τη φορά για ευχάριστο λόγο – την μουσική και τα τραγούδια με επίκεντρο τα χάλκινα. Οι μουσικές του πια αποτελούν την βάση της “νέας μόδας” στα ευρωπαϊκά και αμερικάνικα φεστιβάλ και κλάμπς. 


Πάντα με την “Μπάντα του για Γάμους και Κηδείες” υπόσχεται ένα βράδυ που θα μας μείνει αξέχαστο. Όπου εκτός των αγαπημένων και παλαιότερων επιτυχιών του (Kalasnjikov, Mesecina, In the Death Car, Get the Money, Ederlezi,  κλπ) θα έχουμε την χαρά να ακούσουμε, εμείς πρώτοι, τα καινούργια του τραγούδια πριν κυκλοφορήσουν! 
  
Για μία και μοναδική συναυλία που υπόσχεται πολλά Gipsy Γκάζια…


Πρόσβαση:
Μετρό: Σταθμός «Κεραμεικός»
Τρόλεï: No. 21 (από Ομόνοια), Στάση «Παλαιά Αγορά»
Λεωφορεία: 035, 049, 811, 838, 914, Β18, Γ18, 731, 031, Στάση «Παλαιά Αγορά»


Τοποθεσία«Τεχνόπολις», Πειραιώς 100, Γκάζι
ΗμερομηνίαΣάββατο 30 Ιουνίου 2012. Ώρα έναρξης: 21.30 
ΠληροφορίεςΤηλ.: 210 3475518, www.technopolis-athens.com καιwww.neorevma.gr.
Τιμές εισιτηρίων20€ (γενική είσοδος), 15€ (φοιτητικό), 10€ (για ανέργους)
Προπώληση εισιτηρίωνΣτην «Τεχνόπολις» Δήμου Αθηναίων, Πειραιώς 100, στα Public και ηλεκτρονικά μέσω του Viva.gr


Πηγή: http://www.culturenow.gr

28 Μαΐ 2012

Barclay James Harvest - Hard Hearted Woman




Hard Hearted Woman, γραμμένο από τον Les Holroyd, το πέμπτο κατά σειρά τραγούδι του άλμπουμ με τίτλο Gone To Earth, της Αγγλικής progressive rock μπάντας Barclay James Harvest.
Ηχογραφήθηκε το Μάρτιο με Ιούνιο του 1977 και κυκλοφόρησε τον Οκτώβριο του ίδιου έτους.


Ύφος τραγουδιού και άλμπουμ: Progressive rock


Hard Hearted Woman


She's a hard hearted woman
See the way that she's watching you
Victims falling before her
And there's nothing that you can do

Love comes, holding on to us all
Love comes, holding on to us all

See the hard hearted woman
Watch the way that she's dancing now
Eyes are flashing before you
Break her spell, please tell me how

Love comes, holding on to us all
Love comes, holding on to us all

«10»: Οι ιστορίες πίσω από τα τραγούδια των Lynyrd Skynyrd

 Του Αντώνη Μουστάκα



Μια μεγάλη μπάντα της αγαπημένης μας μουσικής πρόκειται να επισκεφτεί την χώρα μας για πρώτη φορά - έστω και με ένα μόνο ιδρυτικό της μέλος. Οι Lynyrd Skynyrd έγραψαν ύμνους που λατρέψαμε να τραγουδάμε και τους οποίους συνδέσαμε με τις πιο χαρούμενες και ξέγνοιαστες στιγμές μας.


Χωρίς ιδιαίτερες φιλοσοφίες ο βασικός στιχουργός και αρχηγός της μπάντας Ronnie Van Zant (που χάθηκε στο γνωστό αεροπορικό ατύχημα του 1977) αντλούσε την θεματολογία του από τα βιώματά του ιδίου και των συνοδοιπόρων του οι οποίοι υπήρξαν σίγουρα καπετάν φασαρίες και μέθυσοι αλλά σίγουρα όχι ρατσιστές και οπαδοί της οπλοκατοχής όπως πολλοί πιστεύουν. Το αντίθετο μάλιστα.


Σε αυτό το άρθρο θα διαβάσετε τις ιστορίες που κρύβονται πίσω από συνθέσεις όπως τα "Sweet Home Alabama", "Free Bird" και "That Smell". Με κάποιες ίσως να εκπλαγείτε. Τελικά τα "Bullets" δεν είναι σφαίρες; Προχωρήστε παρακάτω για να πάρετε μια καλύτερη ιδέα για μια πραγματικά χρυσή ψυχή στην αυγή της ιστορίας του Southern rock.

10 "Double Trouble"
«Eleven times I been busted, eleven times I been to jail»

H προσπάθεια για την επανάληψη ενός hit στο στυλ του "Sweet Home Alabama" ντύνεται στιχουργικά με τη σχέση του Ronnie Van Zant με τη «στενή». Το νυκτερινό τηλεφώνημα του τελευταίου στον παραγωγό Tom Dowd μέρες πριν την κυκλοφορία του άλμπουμ "Gimme Back My Bullets" έχει μείνει στην ιστορία. «Με έπιασαν ξανά. Πρέπει να αλλάξουμε τους στίχους!»

9 "Cry For A Bad Man"
«I put my faith down in my friend and he almost put an end to me»

O Van Zant χωρίς να ονοματίζει διηγείται την ιστορία ενός πρώην φίλου του συγκροτήματος που αποδείχτηκε εκμεταλλευτής και 'money miser'. «Δεν θα σας πω ποιος είναι γιατί μάλλον θα ράψει κοστούμι» δήλωσε αργότερα εξηγώντας με αυτό τον τρόπο τον λόγο της διακριτικότητάς του.

8 "What's Your Name"
«It seems that one of the crew had a go with one of the guests, oh yes»

H έμπνευση του Ronnie εδώ έρχεται από ένα καβγά του roadie Craig Reed που εξελίχτηκε σε one night stand με μια ντόπια νεαρή. Ο Reed, ο οποίος επιβίωσε του αεροπορικού ατυχήματος, ήταν αυτός που αποθανάτισε με την κάμερα του τις τελευταίες στιγμές της μπάντας στο μοιραίο αεροπλάνο. Το υλικό αυτό σώθηκε και χρησιμοποιήθηκε αργότερα σε εκπομπές και ντοκιμαντέρ όπως το "Freebird...The Movie".

7 "Gimme Three Steps"
«I was scared and fearing for my life, I was shaking like a leaf on a tree»

O γνωστός ταραξίας Van Zant δεν συνήθιζε να κάνει πίσω στους καβγάδες και αυτό τον οδήγησε πολλές φορές στο κελί διάφορων φυλακών. Σε αυτή την περίπτωση όμως η εικόνα ενός όπλου τον αναγκάζει να ξεστομίσει το πλέον πασίγνωστο «Gimme three steps toward the door» ζητώντας ένα μικρό πλεονέκτημα από τον αντίπαλο στην άνιση αυτή μάχη.
 
6 "That Smell"
«But tomorrow might not be here for you»

O Gary Rossington οδηγεί μεθυσμένος το Ford Torino του πάνω σε ένα τηλεφωνικό στύλο την ίδια περίοδο που και ο Collins αλλά και ο Powell εμπλέκονται σε παρόμοια ατυχήματα. O Van Zant γράφει για την αίσθησή του πως «τα πράγματα αρχίζουν και γυρνούν εναντίον μας». Λίγες μέρες μετά την κυκλοφορία του "Street Survivors" αποδεικνύεται προφητικός.
 
5 "Gimme Back My Bullets"
«Tell all those pencil pushers, better get out of my way»

Ένα τραγούδι που κανείς δεν κατάλαβε πως αναφέρεται στα bullets των Billboard charts και στους μουσικοκριτικούς και που πολύ σύντομα σταμάτησε να παίζεται από την μπάντα ζωντανά. Ο λόγος: Οι οπαδοί πέταγαν σφαίρες και φυσίγγια καραμπίνας πάνω στη σκηνή (με τα χέρια ευτυχώς). Όταν τραγουδάς «Gimme back my bullets, put' em back where they belong» σε συγκεκριμένο κοινό τι ακριβώς περιμένεις;

4 "Sweet Home Alabama"
«Well, I hope Neil Young will remember, a Southern man don't need him around anyhow»

Ο απόλυτος ύμνος του Southern rock ή για κάποιους του συντηρητικού ροκ υπήρξε (;) η απάντηση σε δύο σπουδαία τραγούδια του Neil Young ("Alabama" & "Southern Man") τα οποία εστίαζαν στον ρατσισμό στις νότιες πολιτείες των ΗΠΑ. «In Birmingham they love the governor» τραγουδούν αλλά το αποδοκιμαστικό «boo boo boo» που ακολουθεί μπερδεύει κάπως τα πράγματα. Ίσως η μετέπειτα δήλωση του Van Zant ότι έκαναν πλάκα με αυτό το τραγούδι και πως οι στίχοι βγήκαν τυχαία να είναι το κοντινότερο πράγμα στην αλήθεια.
 
3 "Free Bird"
«Cause I'm as free as a bird now, and this bird you cannot change»

Οι εισαγωγικοί στίχοι προέρχονται από την σύντροφο του κιθαρίστα Allen Collins o οποίος σημείωσε το κλασικό πια «If I leave here tomorrow, would you still remember me?» κατά τη διάρκεια ενός καβγά τους. Το πιανιστικό μέρος του Billy Powell του έδωσε το εισιτήριο για την είσοδό στην μπάντα όταν ο Van Zant τον άκουσε να το παίζει σε σχολικό χορό. Το τραγούδι αργότερα αφιερώθηκε στον Duane Allman (The Allman Brothers Band) μετά τον ξαφνικό χαμό του.

2 "Saturday Night Special"
«Hand guns are made for killin' / They ain't no good for nothin' else/ And if you like to drink your whiskey /You might even shoot yourself»

Πολλά χρόνια πριν το «God and guns keep us strong / That's what this country was founded on» από το κατά τα άλλα πολύ αξιόλογο "God & Guns" του 2009, o Ronnie Van Zant δήλωνε (σε αντίθεση με τον αδελφό του, Johnny): «And I'd like to tell you what you could do with it / And that's the end of the song», αφιερώνοντας τους στίχους στους ψευτόμαγκες με τα «σπέσιαλ» πιστόλια του Σαββατόβραδου.
 
1 "The Ballad of Curtis Loew"
«But he lived a lifetime playin' the black man's blues / And on the day he lost his life, that's all he had to lose»

Βασισμένο σε αληθινά πρόσωπα και μέρη στο Jacksonville της Florida, το τραγούδι αυτό από το "Second Helping" αποτελεί ένα φόρο τιμής στους έγχρωμους μουσικούς της περιοχής.O φανταστικός Curtis Loew «βαφτίστηκε» από τον κιθαρίστα Ed King ο οποίος θεώρησε πως θα ήταν αστείο το να δώσει το όνομα ενός εβραϊκού θεάτρου σε έναν μαύρο bluesman.




Πηγή: http://www.rocking.gr/

27 Μαΐ 2012

CREEDENCE CLEARWATER REVIVAL - " Walking on the Water ''

Walking On The Water, γραμμένο από τους John Fogerty και Tom Fogerty, το όγδοο κατά σειρά τραγούδι του άλμπουμ με τίτλο Creedence Clearwater Revival της ομότιτλης Αμερικάνικης μπάντας.
Ηχογραφήθηκε Οκτώβριο του 1967 με Ιανουάριο-Φεβρουάριο του 1968 στα Coast Recorders του Σαν Φρανσίσκο και κυκλοφόρησε στις 5 Ιουλίου του 1968.

Ύφος τραγουδιού: Psychedelic rock
Ύφος άλμπουμ: Psychedelic rock, acid rock, southern rock, blues rock


Walking on the water

Late last night, I went for a walk
Down by the river near my home
Couldn't believe, with my own eyes
And I swear I'll never leave my home again
I saw a man walking on the water
Coming right at me from the other side
Calling out my name; "Do not be afraid."
Feet begin to run, pounding in my brain
I don't want to go; I don't want to go

No, no, no, no, no...
I don't want to go
Mmmmmmm...

Οι Dandy Warhols έρχονται στην Αθήνα για μια... εκρηκτική συναυλία!




Τους αγαπήσαμε μέσα από τις πολλές επιτυχίες τους. Καθιερώθηκαν χάρη στον διαφορετικό ήχο τους. 

Τους ακούμε καθημερινά μέσα από τα playlist των περισσότερων ραδιοφωνικών σταθμών.

Στις 24 Απριλίου κυκλοφόρησαν το νέο τους άλμπουμ!

Στις 12 Ιουλίου θα εμφανιστούν στην Αθήνα στο πλαίσιο της ευρωπαϊκής περιοδείας τους στο θέατρο Λυκαβηττού!


Πηγή: zougla

26 Μαΐ 2012

Joe Bonamassa - Sloe Gin

Sloe Gin, γραμμένο από τους Bob Ezin και Michal Kamen το πέμπτο κατά σειρά τραγούδι του ομότιτλου άλμπουμ του Αμερικάνου μουσικού Joe Bonamassa.
Κυκλοφόρησε στις 25 Αυγούστου 2007.

Ύφος τραγουδιού και άλμπουμ: Blues,rock

Sloe Gin

Sloe Gin, sloe Gin
Tryin' to wash away the pain inside
Well I'm sick and I'm all done in
And I'm standing in the rain
And I feel like I'm gonna cry

I'm so damn lonely
And I ain't even high
I'm so damn lonely
And I feel like I'm gonna die

Mayday, mayday I've been shot down
Over the stormy sea
Well I feel that I'm drifting away
Can not seem to get a grip on me
Well. I can't even try

I'm so damn lonely
Ain't even high
I hate to go home alone,
But what else is new?
I'm so damn lonely

I hate to go home alone,
But what else is new?
I'm so damn lonely…

You stand and bleeding people pass me by
No matter if you live
No matter if you die

Sloe Gin, sloe Gin
Tryin' to wash away the pain inside
Well I'm sick and I'm all done in
I'm standing in the rain
And I feel like I'm gonna cry

I'm so damn lonely
Ain't even high
I'm so damn lonely…

The Boogie Sinners live at ''Komis''

Οι Boogie Sinners φλερτάρουν με τους ήχους του Blues και του Rock n’ Roll, όπως αυτοί των B.B. King, Junior Wells, , Shemekia Copeland, Sonny Boy Williamson ,Koko Taylor, αλλά και πιο “ηλεκτρικούς” ήχους, όπως των Buddy Guy και Stevie Ray Vaughan.

Ελάτε να χορέψουμε σε ρυθμούς και ήχους που άφησαν εποχή, άλλοτε με πιο κλασσικό ύφος και άλλοτε με πιο Boogie διαθέσεις!!

Vocals - Lia Hide

Guitar - Theodore Alexiou

Harmonica - Kostas Tenezos

Bass - Dimitris Georgopoulos

Drums - George Rados

Komis Λασκαράτου 20 Αθήνα

Σάββατο 2 Ιουνίου 2012

* Το προγραμμα ξεκινάει ακριβώς 21:30 και τελειώνει 24:00!

25 Μαΐ 2012

OTIS GRAND, συνέντευξη στο ΜΙΧΑΛΗ ΛΗΜΝΙΟ

Η παρακάτω συνέντευξη δόθηκε από τον Otis Grand στον Μιχάλη Λημνιό, έναν δημοσιογράφο κατ’ εξοχήν ενασχολούμενο με το ιδίωμα του blues, ο οποίος έχει εργαστεί σε πολλά μουσικά περιοδικά και ραδιοφωνικούς σταθμούς. Ο Μιχάλης έχει πάρει πάμπολλες συνεντεύξεις από σχεδόν όλο το blues στερέωμα των ΗΠΑ, έχει ταξιδέψει σε σχεδόν όλο τον κόσμο και έχει συνομιλήσει και ανταλλάξει απόψεις με πάρα πολλούς παράγοντες της blues μουσικής.

Η σελίδα του Μιχάλη είναι: http://blues.gr/profile/MichalisLimnios

Τη μετάφραση στα Ελληνικά έκανε η κα Χρυσάνθη Συρνιώτη, καθηγήτρια της Αγγλικής Γλώσσας και φανατική οπαδός της blues μουσικής.



E.Γεια σας  κύριε Grand πως είστε;


Γειά σου!! Και σ ευχαριστώ που με κάλεσες να δώσω αυτή τη συνέντευξη για  την Ελληνική Blues κοινότητα. (Σημείωση μεταφράστριας: Ο καλλιτέχνης δεν αναφέρεται επ’ ουδενί στη διαδικτυακή κοινότητα που υπάρχει στο Facebook με τον ίδιο τίτλο και της οποίας την ύπαρξη αποδεδειγμένα αγνοεί αλλά στην ουσιαστική κοινότητα των Ελλήνων οπαδών της μουσικής του blues). Πρέπει να σου πως ότι έχω παίξει σε όλα τα μέρη του κόσμου, αλλά ποτέ στην Ελλάδα. Τώρα οι Έλληνες έχουν το δικό τους Blues και είμαι απόλυτα πεπεισμένος, ότι πολλοί πολίτες που σήμερα υποφέρουν θα συνδέσουν αυτή τη μουσική των σκλάβων με τα δικά τους βάσανα, καταλαβαίνεις τι εννοώ.


Ε: Πότε ένιωσες για πρώτη φορά την ανάγκη να ασχοληθείς  με το Blues και ποια ήταν τα πρώτα σου είδωλα; Τι είναι το blues για σένα;


To Βlues πηγάζει μέσα από τα βάσανα των σκλάβων στα βάθη του αμερικάνικου νότου- βάσανα που στη σημερινή εποχή δεν γίνονται από όλους αντιληπτά. Η μουσική του Robert Johnson,του John Lee Hooker, του Howlin’ Wolf του Elmore James του B.B King και του Muddy Waters, επηρέασε γενιές κιθαριστών και άλλων μουσικών, μαύρων και λευκών, από τον Chuck Berry έως τον Eric Clapton, αλλά κανείς δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι  «κατέχουν το blues» όπως αυτοί οι παλιοί γερόλυκοι – δεν υφίστανται  βλέπεις πλέον τα ίδια στοιχειώδη συστατικά ώστε να παιχτεί το blues όπως τότε. Βλέπεις τους  κουκουλοφόρους (hoodies) μέσα στην ghetto γειτονιά να  παίζουν  Rap που δεν είναι τίποτε άλλο από το παλιό Southern Blues. Αλλά μη φανταστείς πως κάνω λάθος, οι ρίζες μου, όπως και του Eric Clapton, καθώς και οι ρίζες κάθε λευκού κιθαρίστα είναι τόσο εμφανείς μέσα στο κασετόφωνο (που παίζει παλιά blues). Το Blues δεν τραβάει πλέον την προσοχή κυρίως των νέων ακροατών, όπως παλιά, το κλασσικό παραδοσιακό Blues μπορεί να μην ακούγεται τόσο συναρπαστικό όπως το hip – hop ή σαν το ρυθμό του μπάσου και της ντραμς. Αν όμως οι νέοι ακούσουν προσεκτικότερα, θα ανακαλύψουν μέσα από αυτή μία ακαταμάχητη και πλούσια ιστορία κάποιων ανθρώπων που υπέφεραν για να επιβιώσουν και έχτισαν την Αμερική και μέσα από αυτά τα βιώματά τους δημιούργησαν τα είδη της μουσικής που ασκούν την μεγαλύτερη επιρροή  στη δημοφιλή παγκόσμια μουσική σκηνή. Σήμερα δεν θα είχε δημιουργηθεί η δημοφιλής μουσική σκηνή χωρίς τον αρχικό, αυθεντικό  ήχο των blues που είναι οι  ρίζες Κάποτε  ο Willie Dixon έγραψε « To Blues είχε ένα μωρό και το ονόμασε Rock & Roll».Αυτό είναι απολύτως αληθινό και αναγνωρισμένο από τον ίδιο τον πατέρα και ιδρυτή του Rock & Roll τον Chuck Berry, ο οποίος παραδέχεται ότι το κιθαριστικό του στυλ και τα τραγούδια Boogie ήταν αυτά που επινόησε και καλλιέργησε ο T- Bone Walker.

Ε: Πότε ξεκινήσατε να μαθαίνετε κιθάρα και ποιός σας επηρέασε περισσότερο με το παίξιμό του;


H οικογένειά μου ταξίδευε πολύ, τώρα ζει στην Καλιφόρνια. Εκεί πήρα και την πρώτη μου κιθάρα το 1963. Ήμουν το μοναδικό παιδί στην οικογένειά μου που ενδιαφερόμουν για τη μουσική. Επηρεάστηκα από τις guitar instrumental μπάντες  εκείνης της εποχής, τους Ventures, τον Dick Dale, τους Surfaris, τον Roy Clark κλπ… από τις λευκές μπάντες οι μόνες που μου άρεσαν ήταν του Paul Butterfield  και Μike Bloomfield, του Charlie Musselwhite που μεσουρανούσαν τότε στην Καλιφόρνια και έπαιζαν straight real (αυθεντικό) blues, που προσέγγιζε όσο το δυνατόν περισσότερο τους μαύρους μουσικούς. Η ερωτική μου σχέση με το τo blues ενισχύθηκε όταν το γνώρισα καλύτερα μέσα από νέγρικους ραδιοφωνικούς σταθμούς στον κόλπο (αναφέρεται στο κόλπο του San Fransisco, California), όπου έπαιζαν δίσκους blues καλλιτεχνών όπως του B.B King, του Bobby Bland και του Albert King.Το πάθος μου για το blues ήταν πάντα δυνατό ακόμη και στην εφηβική ηλικία μεγαλώνοντας στον κόλπο στα μέσα της δεκαετίας του 60. Δεν έδειξα ποτέ ενδιαφέρον για την Acid- Rock σκηνή, την μπάντα των Grateful Dead, την Jefferson Airplane κλπ… και οι μόνες μπάντες λευκών που μου άρεσαν ήταν αυτές του Paul και Michael Butterfield του Charlie Musselwhite oι οποίοι υπήρξαν μεγάλοι στην Καλιφόρνια και έπαιζαν straight real blues σχεδόν τόσο καλά όσο και οι μαύροι μουσικοί. Σε ηλικία 16 ή 17 ετών αναποδογύρισε ολόκληρος ο κόσμος μου όταν ο φίλος μου Chuck DeCosta από το Γυμνάσιο, με πήγε να δω μία ζωντανή εμφάνιση του B.B King. O B.B ήταν νέος, δυνατός, έπαιζε δυνατά, είχε μία δεκαμελή μπάντα πίσω του και μου σμίλεψε την ψυχή μου. Από κει και πέρα χώθηκα  βαθιά μέσα στην ηλεκτρική Blues της πόλης. Εκτός από τον Β.Β Κing, δέχθηκα επίσης μεγάλες επιρροές από τον Albert King, τον Βuddy Guy, τον Τ- Bone Walker,τον Otis Rush, τον Jimmy Reed,τον Elmore James και τον  Luther Allison. Όταν όμως η Delmark άρχισε να παράγει εκείνους του υπέροχους LP δίσκους στα μέσα της δεκαετίας του εξήντα με τον Magic Sam και τον Junior Wells με τον Buddy Guy τρελαθήκαμε όλοι. Τα “Hoodoo blues” ήταν η καλύτερη αναθεματισμένη blues ηχογράφηση που έγινε  ποτέ… και να φανταστείς ότι δεν  μου αρέσει καν η φυσαρμόνικα. Η ακουστική μου έμπνευση ήρθε μέσω του Lightening Hopkins και αναπόφευκτα του Robert Johnson αλλά δεν παίζω πλέον ακουστική κιθάρα – ούτε και έχω καμία.


Ε: Υπήρξε κάποιο συγκεκριμένο τραγούδι που σας έκανε να αγαπήσετε τόσο το Blues;


Δεν ήταν μόνο ένα τραγούδι- ήταν ένα ολόκληρο ιδίωμα και αίσθηση. Η μητέρα μου λέει πως όταν ήμουν 5 ετών, συνήθιζα να ανεβαίνω και να τραγουδάω επάνω στο τραπέζι για χάρη της, όταν έπαιζε το ράδιο. Επομένως είναι ότι ακούνε τα αυτιά σου και η ψυχή σου  που επιδρά στη μουσική σου αίσθηση και κλίση.


Ε:Ποια ήταν η πιο σημαντική σου μουσική πρόκληση σαν αρχάριος;


Τον παλιό καιρό και συγκεκριμένα στη δική μου εποχή, δεν διαθέταμε την ποικιλία και την διάδοση των μουσικών οργάνων, τα διδασκαλεία  και την σειρά των αξεσουάρ που υπάρχουν σήμερα και συνεπώς, είχαμε μάθει να ζούμε με ότι είχαμε διαθέσιμο και να το αξιοποιήσουμε στο έπακρο. Εννοώ, ότι αν έσπαγε η χορδή μίας κιθάρας , κακή τύχη, ήταν πολυτέλεια για μας να την αντικαταστήσουμε και απλά συνεχίζαμε να παίζουμε χωρίς αυτή. Υπήρχαν δύο είδη κιθάρας – οι αληθινά καλές και ακριβές, ή οι αληθινά φτηνιάρικες. Ξεκίνησα με τη δική μου κιθάρα από κουτί πούρων μετά σε μια πιο φθηνή ακουστική και κατέληξα σε μια ηλεκτρική  Sears Silvertone. Δεν απέκτησα κιθάρα Fender παρά μόνο όταν έγινα 21 ετών. Οι κιθάρες Fender και Gibson ήταν πολυτέλεια και  ο μόνος αποδεκτός τρόπος να   αγοράσεις αυτές τις ακριβές μάρκες ήταν μόνο εάν  ήθελες να γίνεις επαγγελματίας .Νομίζω πως γι αυτό το λόγο μου αρέσει να παίζω με πολύ φτηνιάρικες κιθάρες, παρόλο που έχω πολλές αντίκες. Μία άλλη μεγάλη πρόκληση στις μουσικές μου φιλοδοξίες υπήρξε ο πατέρας μου. Δεν ήθελε να μάθω κιθάρα και ποτέ δεν πλήρωσε για κανένα από τα όργανά μου – Έπρεπε να εργαστώ και να μαζέψω κάποια χρήματα για όλα τα μουσικά όργανα που απέκτησα. Αλλά όσο περισσότερο με απειλούσε ότι θα μου τις σπάσει στο κεφάλι μου ,τόσο περισσότερο αποφασισμένος ήμουν να παίζω.


Ε: Τι σημαίνει το Blues για σένα και τι σου έχει προσφέρει; Πιστεύεις ότι η μουσική σου πηγάζει από την καρδιά, το μυαλό ή την ψυχή σου;


To Blues παίζεται καλύτερα με την καρδιά και την ψυχή. Μην το σκέφτεσαι- δεν θα έχεις αποτέλεσμα. Ένας νέος μουσικός ίσως είναι ικανός να αντιγράψει με ακρίβεια τους μουσικούς αυτοσχεδιασμούς του Albert King νότα προς νότα, αλλά δεν θα μπορέσει ποτέ να αντιγράψει πιστά το συναίσθημα και τη λεπτότητα του παιξίματός του.


Ε: Πως και από ποιόν ανακάλυψες τα μυστικά του παιξίματος της blues μουσικής;


Πραγματικά δεν μπορώ να το εξηγήσω. Έζησα την τρυφερή μου ηλικία σε πολιτείες όπου μπορούσες να  ακούσεις ράδιο ή να παρακολουθήσεις μαυρόασπρη τηλεόραση  και να ακούσεις όλα τα είδη της μεγάλης νέγρικης Αμερικάνικης μουσικής – Big Band, Hillbilly, Rhythm & Blues και Swing.Η μουσική αυτή έμεινε μέσα στο κεφάλι μου…. χαράχτηκε μέσα στο μυαλό μου… για πάντα. O μόνος τρόπος για να μάθει κανείς το blues είναι να ακούσει τους δίσκους αλλά και τους μουσικούς στη σκηνή. Οι ρίζες μου είναι το πικάπ ήταν του  Muddy Waters και του ΒΒ King – όλοι αυτοί που έμαθαν να παίζουν ακούγοντας τις ηχογραφήσεις 78 στροφών των δικών τους ηρώων. Έμαθα πολλά ακούγοντας πολύ τους δίσκους βινυλίου του Β.Β Κing και του Albert Collins. Κυρίως όμως κατάλαβα πολλά πράγματα παρακολουθώντας τα δάκτυλα και τα χέρια  των παλιών αυτών αυθεντιών του Blues, πως έπαιζαν ακόρντα  και πως χρησιμοποιούσαν το δεξί τους χέρι όχι μόνο για να επιλέγουν αλλά και ως ένα εργαλείο για κρουστά.


 Οι παλιές αυτές αυθεντίες είχαν ένα μοναδικό τρόπο να παίζουν blues που δεν σχετίζεται με καμία επίσημη και γνωστή μέθοδο παιξίματος κιθάρας.O T- Bone Walker έπαιζε πάντα τα solo του γύρω από τα σχήματα των χορδών και ποτέ δεν πήγαινε πολύ μακριά. Σήμερα βλέπω παιδιά να παίζουν σωστά όλες τις νότες, αλλά σε διαφορετικές θέσεις επάνω στην ταστιέρα, κάτι που το κάνει να ακούγεται διαφορετικά από αυτό που θα έπρεπε να ακούγεται. Το λύγισμα των χορδών είναι μία άλλη τεχνική που μαθαίνεται καλύτερα από το να παρακολουθείς άλλους να το κάνουν.


Ε: Διάβασα πως ήσουν πρωτοπόρος στον ήχο της δυτικής ακτής του  R&B και μετά στράφηκες προς το στυλ των blues των μεγάλων  πόλεων. Ποιά είναι η διαφορά και πόσο δύσκολο ήταν για σένα;


Λοιπόν, ναι στο Λονδίνο έτσι είναι. Αυτό συνέβαινε ήδη στις Ηνωμένες Πολιτείες  με μερικές πολύ μεγάλες Jump μπάντες. Το πήγα και στο Ηνωμένο Βασίλειο. Δεν υπήρχε ούτε μία μπάντα στην σκηνή του Λονδίνου που να παίζει κάτι το οποίο θα έμοιαζε με πραγματικό blues, κάτι το οποίο είναι ντροπή, επειδή αυτή ήταν η χώρα που γέννησε τον Peter Green, τον Eric Clapton και τον John Mayall.Νόμιζα πως θα είχε μία αφθονία από μεγάλους Blues καλλιτέχνες αλλά τίποτα, η σκηνή ήταν γεμάτη από αργούς ρόκ ντράμερς και αδέξιους μπασίστες. Επομένως έπρεπε να ξεκινήσω πάλι από την αρχή και να φτιάξω ένα είδος μπάντας που θα έπαιζε blues ακριβώς με τον τρόπο πού ήθελα. Αυτό μου έδωσε την ευκαιρία να ιδρύσω την μία και μοναδική Blues μπάντα στο στυλ του B.B King και του Johnny Otis, παίζοντας μαζί με πολλές μεγάλες μπάντες της πόλης, στην Αγγλία. Τα έκανα όλα αυτά πριν μετακινηθούμε στο κύκλο των κολλεγίων και των φεστιβάλ. Ακόμη, ήμουν ο επικεφαλής του παιχνιδιού και είχα την μοναδική jump and blues μπάντα στην Ευρώπη, επομένως και πολύ δουλειά να κάνω. Αλλά σου λέω, ήταν σκληρή δουλειά να βρεις τους σωστούς μουσικούς στο Ηνωμένο Βασίλειο που να παίζουν Blues με το πραγματικό, κλασσικό μου στυλ…. Κατέληξα να γίνω βασιλιάς του προσλαμβάνειν και απολύειν. Ήμουν τότε κάτι σαν αστυνόμος των Blues και πιο αυστηρός σαν αρχηγός της μπάντας. Πάντα έλεγα αγαπήστε το ή αλλιώς αφήστε το. Τότε προσλάμβανα μουσικούς έξω από το Ηνωμένο Βασίλειο. Συχνά ήταν ντράμερς από την Καλιφόρνια ή την Νορβηγία, μπασίστες από την Γαλλία, πιανίστες από την Ιταλία – ουσιαστικά από όλη την Ευρώπη. Τα εννιά τρέχοντα μέλη της μπάντας μου είναι πολυεθνικά.


Ε:Πιστεύεις ότι το στυλ της κιθάρας σου είναι πλέον χαρακτηριστικό;


Nαι. Νομίζω πως ναι υπό την έννοια ότι θεωρώ τον εαυτό μου σαν ένα από τους λίγους εναπομείναντες στυλίστες που έχουν παραμείνει με ασφάλεια αγκιστρωμένοι στην παλαιότερη κλασσική παράδοση του παιξίματος της blues κιθάρας – ξέρεις τους ελάχιστους που δεν έχουν ενδιαφέρον στο να παίζουν γρήγορα σόλα ανάμεσα σε μία στοίβα από ενισχυτές Marshall με δύο ντουζίνες από πετάλια effects και μπασίστα με ένα πεντάχορδο όργανο….το τελευταίο των Μοικανών. Το στυλ του παιξίματός του είναι καθέτως βασισμένο στα μέσα της δεκαετίας του εξήντα του BB King  και του T-Bone Walker και των άλλων παραδοσιακών τρόπων παιξίματος blues κιθάρας ειδικά αυτής του Magic Sam.Αυτή είναι μία κιθάρα ολότελα  συνδεδεμένη απευθείας σε έναν ενισχυτή. Αλλά μέσα σ όλα αυτά τα χρόνια κατάφερα – χρησιμοποιώντας ένα πλήκτρο κιθάρας, αντίχειρες και δάκτυλα, να φτιάξω το δικό μου στυλ και την τεχνική του steel claw picking- να βάλω όλα εκείνα τα διαφορετικά στυλ μαζί και να φτιάξω το δικό μου  που είναι το staccato lead ( βασικός αλλά όμορφος και μεστωμένος ήχος) και που είναι γαρνιρισμένο γύρω από τις αλλαγές, όπως το νιώθεις και όταν το νιώθεις. Σήμερα το παίξιμο της κιθάρας blues είναι σταθερά προσκολλημένο στο hard rock στυλ του Stevie ray Vaughan με πετάλια παραμόρφωσης και πολλούς ενισχυτές. Ειλικρινά ο ήχος σου και ο τόνος της κιθάρας σου είναι η αντανάκλαση της προσωπικότητάς σου και κάπως έτσι είναι όλοι οι μεγάλοι μπλουζίστες όπως ο Β.Β, ο Albert King, o Albert Collins και ο Buddy Guy όλοι έχουν το δικό τους ξεχωριστό ήχο. Είναι κομμάτι της ύπαρξής τους. Αυτοί οι παλιοί μπλουζίστες παίζουν σα να μιλούν ακόμη και αυτό δεν έχει καμία σχέση με κάποιες ειδικές ρυθμίσεις για κιθάρα , ενισχυτές,  ηχητικά εφφέ, ή πόσο πολύ μουσική θεωρία που χρησιμοποιείται. Το blues έχει να κάνει με την έκφραση και το συναίσθημα. Είδα τον Β.Β King να παίζει με μία δανεική Strat στο Λονδίνο και  ο ήχος της ακουγότανε ακριβώς ο ίδιος όπως δηλαδή ακούγεται πάντα με την δική του signature ES -355.


Ε: Και σήμερα, έχοντας φτάσει αυτό το επίπεδο της βαθιάς γνώσης και της παγκόσμιας αναγνώρισης, έχοντας εργαστεί με μερικούς από τους μεγαλύτερους μουσικούς ποιά θα θεωρούσατε ως την καλύτερή σας ανάμνηση; Υπάρχει κάποιος με τον οποίο θα δουλεύατε παρέα και δεν θα μπορούσατε να το πιστέψετε;


Είχα τη χαρά να συναντήσω και να παίξω με πολλούς μεγάλους μουσικούς όλα αυτά τα χρόνια, με πολλούς από τους οποίους μεγάλωσα ακούγοντας τους, λίγοι από αυτούς που θυμάμαι είναι ό Ike Turner, o Β.Β King, o Hubert Sumlin, o Luther Allison, o Junior Wells, o Albert Collins, o Gatemouth Brown, o Lowell Fulson, o Champion Jack Dupree, o Robert Cray, o Roscoe Gordon, o Steve Winwood,o Guitar Shorty, (αυτός έμαθε στον Jimi Hendrix να παίζει) o Eddie Bo, Earl King, o Philip Walker, και όλη τη «παλιά φρουρά» συμπεριλαμβανομένου του Pee Wee Ellis και του Maceo Parker (από τη μπάντα του James Brown) οι οποίοι και  κατέληξαν να παίζουν για λίγο διάστημα στην μπάντα μου. Ο Ike ήταν εκείνος που με κατέπληξε πραγματικά όταν ήμουν νέος. Άκουγα όλους τους δίσκους του έμαθα το κιθαριστικό του στυλ, και ξαφνικά βρέθηκα να παίζω στη μπάντα του περιοδεύοντας και ηχογραφώντας. Τι ιδιοφυία. Βεβαίως παρεξηγήθηκε και δαιμονοποιήθηκε με έναν χαρακτήρα στη ταινία του Disney που δεν ήταν καθόλου σαν κι αυτόν. Τρέφω ακόμη μεγάλο σεβασμό και αγάπη γι αυτόν και τη μουσική του. Τον αποκαλώ «πατερούλη»  επειδή είναι σαν δεύτερος πατέρας μου. Με φρόντιζε και τον φρόντιζα την περίοδο που υπέφερε. Ήμουν μαζί του μέχρι την ημέρα που πέθανε τον Δεκέμβρη του 2007.Επίσης θεωρώ μεγάλη τιμή το να είναι κανείς κοντά στον Β.Β King να απολαμβάνω προσωπικά προνόμια που απονεμήθηκαν σε μένα από τον ίδιο.


Ε:  Ο Ιke; Νόμιζω πως κακοποιούσε την γυναίκα του; Του μίλησες ποτέ γι αυτό; Όταν έπαιξες στη μπάντα του, πως ήταν να δουλεύεις  μαζί του;


Δεν πιστεύω σε καμία από αυτές τις κακοήθειες που έγραφαν γι αυτόν. Δεν ήταν παρά μία ταινία του Χόλυγουντ και αυτές οι ταινίες πάντα έπρεπε να έχουν ένα πρωταγωνιστή  και αντιπρωταγωνιστή. Ο Ike υπέγραψε μία συμφωνία με τον παραγωγό της ταινίας και του έδωσε το ελεύθερο να τον απεικονίσει με όποιον τρόπο ήθελε– οπότε είχαν τον μπαμπούλα τους. Στην πραγματικότητα, ήταν μία δημιουργική ιδιοφυία, και αυτό το είδα από πρώτο χέρι. Αλλά δεν άντεχε τους ηλίθιους ή οποιονδήποτε του έβαζε όρους σε αμοιβές συναυλιών και σε συμβόλαια. Τον ρώτησα ωμά αν χτύπησε ποτέ την Τίνα έτσι όπως τον έδειχνε η ταινία. Με κοίταξε στα μάτια και ορκίστηκε πως δεν είχε ποτέ σηκώσει χέρι επάνω της. Ισχυρίστηκε πως μία φορά  είχε νευριάσει με μία κιθάρα όταν αρνήθηκε να κάνει ένα επαναληπτικό (encore)  σε ένα κατάμεστο θέατρο – αλλά η κιθάρα ήταν ακουστική. Ο Ιke ήταν ένα κακό αγόρι, αλλά τα σημερινά κακά αγόρια κάνουν πολύ χειρότερα πράγματα. Το πρόβλημα ήταν πως ο Ike δεν μπόρεσε ποτέ να ξεπεράσει το θέμα της Τίνα και ξόδευε πολύ ενέργεια προσπαθώντας ν ανακτήσει την φήμη του. Επίσης κάποιος που ήταν πολύ κοντά του του έδωσε την λανθασμένη συμβουλή να εμφανιστεί σε χαζά shows όπως αυτό του Judge Judy. Εκείνη είχε μεγάλες δικές της φιλοδοξίες και χρησιμοποιούσε τον Ike σαν ένα σκαλοπάτι( για να τις υλοποιήσει). Ήταν επίσης στην διαδικασία να κινηματογραφήσουν ένα σόου αλλά πέθανε. Πάντα του έλεγα πως η θέση του στην ιστορία του Rock & Roll ήταν διασφαλισμένη ακόμη και αν δεν έβγαζε ούτε ένα δίσκο ξανά – αλλά εκείνη η ταινία με την Τίνα πραγματικά του ισοπέδωσε  την αυτοεκτίμησή του – αυτό άλλωστε ήταν και ο στόχος της ταινίας.


Ε: Αναρωτιέμαι αν θα μπορούσες να μου πεις λίγα πράγματα σχετικά με την εμπειρία σου με την εταιρία  JSP, τον Phillip Walker και  τον Guitar Shorty αλλά και άλλους.


Η επιτυχία μου με τίτλο « My Way or The Highway’ έπεισε τον John Stedman να μου δώσει τον πλήρη έλεγχο στην επόμενη συνεργασία μου, ηχογραφώντας με τον θρυλικό μπλούζμαν του Τέξας Phillip Walker.Το να παίξω όπως ο Philip Walker ήταν ευκολότερο, γνώριζα αυτόν και το στυλ του, επομένως είχα την ευκαιρία να γράψω γι’ αυτόν νέες μελωδίες. Ο John Stedman εντυπωσιάστηκε με τη δουλειά μου στο Shorty, και μου έδωσε πλήρη ελευθερία να παίξω σε στυλ Walker. Ο Phillip έφτασε τρείς μέρες πριν την ηχογράφηση και έμεινε στο σπίτι μου όπου μαζέψαμε και δουλέψαμε τα τραγούδια και η JSP πραγματικά αφιερώθηκε σε αυτό το πρότζεκτ  κλείνοντας  τρεις ημέρες στουντιακού χρόνου που είχε σαν αποτέλεσμα το CD που βγήκε  με τίτλο « Big Blues From Texas” αποδείχθηκε εξαιρετικά επιτυχημένο και ψηφίστηκε ως το CD του μήνα των περιοδικών “Blues of Rhythm” το Δεκέμβρη του 1993.


Ε:Θυμάσαι κανένα ενδιαφέρον και διασκεδαστικό συμβάν από την εποχή των ηχογραφήσεων ως παραγωγός και μουσικός με κείνους τους παλιούς μπλουζίστες;


Nαι – Μπορώ να γράψω ένα ολόκληρο βιβλίο από τις εμπειρίες μου στους δρόμους αλλά και στο στούντιο. Υπάρχουν πολλά περίεργα πράγματα που συνέβησαν στην καριέρα μου και μερικά από αυτά είναι πραγματικά μοναδικά και ξεκαρδιστικά. Τα χρόνια μαζί με τον Ike Turner θα γέμιζαν μισό βιβλίο. Είχαμε ήδη παίξει support με τον Guitar Shorty σε μία γαλλική περιοδεία, και πιστεύω πως ο Shorty παρακάλεσε την μπάντα μου αλλά επίσης και η JSP ήθελε εμείς να ηχογραφήσουμε του, επομένως συναντηθήκαμε με τον Shorty μία μέρα πριν από την ημέρα της ηχογράφησης. Ο John Stedman ήθελε ένα αμιγώς blues άλμπουμ, αλλά ο Shorty είχε κάτι άλλο στο μυαλό του. Διέδιδε τη φήμη ότι  ήταν παντρεμένος με την αδελφή του Jimi Hendrix και είχε μάθει στον Jimi πώς να παίζει, επομένως την ημέρα της ηχογράφησης εμφανίζεται με ένα εκατομμύριο  πετάλια για κιθάρα, εφέ και πετάλια wah wah και ότι άλλο μπορείς να φανταστείς. Ο John Stedman και εγώ κοιταχτήκαμε μεταξύ μας σαστισμένοι και οι δύο είπαμε μεταξύ μας «Χωσ’ του τα». Είχα επιλεχθεί να του εξηγήσω ότι δεν χρειαζόταν όλο αυτό το υλικό και πως θέλαμε ένα αμιγώς blues άλμπουμ το οποίο και μπορούσε να  κάνει. Για να πω τα νέα στον Shorty χρησιμοποίησα την παλιά ιστορία του Howling Wolf όταν ηχογραφούσε το άλμπουμ «Electric Wolf” και όταν περπατούσε μέσα στο στούντιο ηχογράφησης και βρήκε όλους τους λευκούς παίκτες  με τα μακριά μαλλιά και  πετάλια εφέ (wah wah) είπε σ έναν απ αυτούς «Aγόρι μου πήγαινε για κανένα κουρεματάκι και γυρίζοντας απ το μπαρμπέρη πέτα όλα αυτά τα άχρηστα πράγματα στο ποτάμι». Δείχνοντας τα πετάλια, ο Shorty πήρε το μήνυμα και παρακάλεσε να του επιτραπεί να χρησιμοποιήσει τουλάχιστον σε ένα μόνο τραγούδι το πετάλι εφέ ( wah wah). H  ηχογράφηση κράτησε μία μέρα. Μέσα σε 12 ώρες ηχογραφήσαμε τα τραγούδια, και όλο το βράδυ έκανα μίξη της ηχογράφησης και θυμάμαι πως ο Shorty νύσταζε τόσο πολύ στη μέση μιας μελωδίας που δεν θα τον πείραζε καθόλου να κουρδίσει την κιθάρα του, οπότε ήμουν υποχρεωμένος να ξανακάνω κάποιες αλλαγές αργότερα στα κιθαριστικά κομμάτια. Η μίξη ήταν μία κόλαση, επειδή  έπρεπε μέσα στη νύχτα να το κάνουμε σε 10 τραγούδια. Αλλά τα κατάφερα και τα άλμπουμ έγινε πολύ αυθόρμητο, σχεδόν ένα πραγματικό τζαμάρισμα, όμως οι κριτικοί αρέσκονται στο να κριτικάρουν αυστηρά, παρόλα αυτά όμως το  άλμπουμ κέρδισε ένα W.C handy βραβείο για το καλύτερο ξένο blues άλμπουμ. Ο Joe Houston έμελε να είναι το επόμενο πρότζεκτ της JPS, το  «Return of the Honk», μία ηχογράφηση που περίμενα με ανυπομονησία, αλλά όπως με τον Shorty, η ηχογράφηση έτυχε να έχει τα δικά της προβλήματα. Ο Joe Houston ήταν η ηχογράφηση που πραγματικά ήθελα να κάνω και έπεισα τον John Stedman να φτιάξει ένα δυνατό με honking στυλ  σαξοφώνου R & B CD με τον Joe και αυτός δέχθηκε. Οι ημερομηνίες κλείστηκαν και πέταξα με τον ντραμίστα μου Neil Gouvin από την Βοστώνη μιας και είναι ειδικός big band ντράμερ. Η μέρα έφτασε και ολόκληρη η μπάντα μαζεύτηκε στο στούντιο για πρόβες και ηχογραφήσεις., ο Joe εμφανίστηκε, αλλά  μετά  από ένα τραγούδι πετάει το σαξόφωνο του στο πάτωμα και λέει “ Δεν θα κάνω αυτή την αηδία», εννοώντας το honking sax και το R & B. Δήλωσε πως είχε κουραστεί να κουβαλάει τη φήμη του «Ηonker» και πως ήταν ικανός για καλύτερα πράγματα, και να του κάνουμε τη χάρη να τον αφήσουμε να παίξει Elmore James και Muddy Waters και πως ήθελε να παίξει στο στυλ του Cleo.


Όλοι παρέμειναν σιωπηλοί μέσα στο δωμάτιο. Είναι αυτό το τέλος της ηχογράφησης πριν καν αρχίσει; Kανένα καλόπιασμα δεν θα μπορούσε ν αλλάξει το μυαλό του Houston. Δεν ήθελε με τίποτα να παίξει honking tenor σαξόφωνο σ’ αυτό το δίσκο και αυτό ήταν οριστικό. Ενημέρωσα τον John Stedman σχετικά με το πρόβλημα και θα πρέπει να έχει δει την οικονομική του επένδυση να πηγαίνει στράφι, αφού δεν είπε πολλά εκτός από κάποιες βρισιές. Μετά από δύο ώρες ακινησίας και εκνευρισμού, πήγα στον Joe και με οργή και θυμό του είπα ότι η μπάντα είχε συμφωνήσει να κάνει ένα R&B άλμπουμ και ότι εμείς « θα το κάνουμε με αυτό ή και χωρίς αυτόν». Υποθέτω ότι η εικόνα του 6’3 ίντσες ψηλού άντρα που στεκόταν από πάνω του με θυμό στα μάτια του τον έκανε ν αλλάξει γνώμη επειδή πέντε λεπτά αργότερα, ένα μεγάλο χαμόγελο κυριάρχησε στο πρόσωπό του και μου είπε  « Οtis θα το κάνω μόνο για σένα». Επομένως ηχογραφήσαμε τον δίσκο υπό την μεγάλη απροθυμία του Joe. Έπαιξε τέλεια όλα τα τραγούδια αλλά κάθισε κάτω κατά τη διάρκεια της ηχογράφησης. Ποτέ δεν έπαιξε σόλο και ποτέ δεν έκανε καμία προσπάθεια να τραγουδήσει με μικρόφωνο. Μέσα στο δωμάτιο είχα ένα τύπο που προσπαθούσε να τον ακολουθήσει με το μικρόφωνο, όμως δεν μπορούσε να πιάσει το υλικό στην κασέτα. Έκανε μόνο μία πρόβα και μία ηχογράφηση , αυτό ήταν και τίποτα δεν θα τον έπειθε να κάνει μία άλλη μία ηχογράφηση ή overdub. Επίσης αρνήθηκε να πει πολλά τραγούδια, παρά όμως το γεγονός της έλλειψης συνεργασίας η παραγωγή βγήκε εξαιρετική. Το γνωρίζω καλά επειδή ο Joe Houston μου τηλεφώνησε από το Λος Άντζελες τρείς μήνες αργότερα για να μου πει ότι θέλει να κάνει μαζί μου ένα άλλο honking sax άλμπουμ.

Ε: Ποια είναι η διαφορά ανάμεσα στο παραγωγό και τον μουσικό Otis Grand; Ποια είναι η μουσική φιλοσοφία του Otis Grand;


Hδη, έγινα ο παραγωγός της JSP house Label. Η JSP φημιζόταν για το γεγονός ότι χρηματοδοτούσε και κυκλοφορούσε τις πολύ ηχογραφήσεις της από νέγρους Αμερικανούς blues καλλιτέχνες και αναγνώρισε πόσο χρήσιμο θα ήταν να ηχογραφούν καλλιτέχνες των οποίων η μουσική απαιτούσε τoν αυθεντικό ήχο των μεγάλων blues σχημάτων και τον R&B ήχο που είχα τελειοποιήσει. Ο John εκείνη την εποχή ηχογραφούσε παλιούς νέγρους καλλιτέχνες, αλλά ήξερε πως είχε πρόβλημα με τις αγγλικές μπάντες που ήταν επίσης ρόκ προέλευσης και όχι ιδιαίτερα ευέλικτες στο να παίζουν στο στυλ οποιουδήποτε καλλιτέχνη υποστήριζαν. Αυτή η συνεργασία μου παρείχε μία επιπλέον ευκαιρία να επιδείξω την ευχέρεια  μου να συνδυάζω  τον  παραγωγό και τον ερμηνευτή μέσα στο στούντιο μαζί με  μερικούς από την αφρόκρεμα της Αμερικανικής και R&B blues σκηνής. Η ικανότητά μου ως παραγωγού είναι πράγματι απλά μία εκδήλωση όλων εκείνων των χρόνων και των εποχών που άκουγα τους blues από βινύλιο δίσκους και απολάμβανα τους αυτούς τους ήχους. Συνήθιζαν να κάνουν καταπληκτικές ηχογραφήσεις με το πολύ βασικό εξοπλισμό  και αυτό μπορεί κανείς να το ακούσει καθαρά. Το μπάσο είναι πλήρες και εμπλουτισμένο, η κιθάρα μπροστά. Με άλλα λόγια, το βινύλιο που άκουγες ήταν τόσο ζωντανό όσο ο καλλιτέχνης πάνω στη σκηνή. Και έτσι έχω ενστικτωδώς μέσα στο κεφάλι μου όλους αυτούς τους ήχους όταν παράγω και αναμειγνύω μπάντες συμπεριλαμβάνοντας και την δική μου. Φημίζομαι για το γεγονός ότι κάνω απευθείας  ηχογράφηση, δεν την ξανακούω και δεν κάνω overdubbing. Αν δεν μπορείς να πιάσεις το συναίσθημα ενός τραγουδιού τότε πέτα το. Είχα αφήσει έξω τόσες μελωδίες επειδή η μπάντα ήθελε να τα περνάω ξανά και ξανά μέχρι που χανόταν το αρχικό αυτό συναίσθημα. Δεν κάναμε κάποιο εξεζητημένο μουσικό έργο αλλά  ένα blues άλμπουμ έτσι απλά και αυτό που ήξερα καλά ήταν πως το να πιάσεις αυτό το  «συναίσθημα»  ήταν πιο σημαντικό από το να το τελειοποιήσεις κάνοντας αλλαγές. Τέλος πάντων αυτή είναι η τακτική μου – γνωρίζω πολλούς που δαπανούν πολλές μέρες για ένα μόνο τραγούδι και αυτό με αφήνει ασυγκίνητο. Όπως και να έχει, εκτός από παραγωγός παρατηρώ επίσης και τον χρόνο του στούντιο μιας και τα αναλογικά στούντιο στοιχίζουν πολύ.


Ε: Θα μπορούσες να περιγράψεις τον ιδανικό ήχο του ρυθμικού τμήματος της μπάντας (rhythm section) για σένα; Πως θα χαρακτήριζες τον ήχο σου και την εξέλιξή του;


Πάλι, δεν μπορείς να έχεις μία πραγματική blues μπάντα χωρίς το καθαρό ρυθμικό τμήμα. Ο ντράμερ είναι το πιο σπουδαίο κομμάτι στο blues. Είναι αυτοί που έχουν εγκαταστήσει την αίσθηση και το ρυθμό. Ο Muddy το γνώριζε αυτό και ο ήχος του B.B king καθώς και το στυλ του ουσιαστικά πηγάζουν από τον ντράμερ του τον Sonny Freeman. Ο Β.Β τον είχε κοντά του μέχρι που πέθανε και τίποτε δεν ήταν ίδιο πλέον. Είχα μια συνεχόμενη διαμάχη με τον ντράμερ από τότε που πήγα στο Ηνωμένο Βασίλειο…. απλά δεν μπορείς να βρεις ένα ντράμερ που να  μπορεί απλά να παίξει blues. Όλοι θέλουν να γίνουν σαν τον John Bonham.Πρέπει να έχω προσλάβει και απολύσει γύρω στους 100 ντράμερ. Οι ντράμερ μου είναι τώρα όλοι από την Σκανδιναβία. Παρομοίως,  ο μπασίστας πρέπει να ξέρει που να κλειδώσει με τον ντράμερ για να ολοκληρώσει το ρυθμό (groove). Βλέπεις σε μία μπάντα που αποτελείται από 4 ή 5 όργανα, καθένα από αυτά βγάζει ένα διαφορετικό ήχο και αυτά τα όργανα σχηματίζουν τον συνολικό ήχο και τον κρατάνε καλά κρυμμένο. Οι μπλουζίστες του Σικάγο υπήρξαν σ’ αυτό πρωτοπόροι, ειδικά η μπάντα του Muddy Waters. Οι ρόκ μπάντες έχουν την τάση να έχουν όλα τα όργανα και το φωνητικό μέρος να παίζει και να τραγουδά στην ίδια ευθεία, κάτι το οποίο έχει την τάση να υπερφορτώνει το ρυθμό (beat).


Ε: Τι συμβουλή σας έχει δώσει ο Albert Collins και ο John Lee Hooker; Κάνοντας μία ανασκόπηση στο παρελθόν, ποιες είναι οι μνήμες και οι επιρροές που είχατε από τις δημιουργίες   του « Frosty” και τον John Lee που σας κάνουν να χαμογελάτε;


Λοιπόν, από τον Albert  έμαθα να παίζω σκληρά και δυνατά. Το στυλ του είναι τόσο επιθετικό ,που ζωγραφίζεται ακόμη και στο πρόσωπό του. Κάποτε μου είχε πει « Αναποδογύρισε τα, κοίτα το κοινό απ’ ευθείας στο μάτια και πλάκωσε τη κιθάρα σου» - και αυτό κάνω μέχρι σήμερα. Από τον John Lee  έμαθα πως όταν παίζεις  blues , δεν έχει σημασία τι παίζεις από τη στιγμή που αυτό που παίζεις το αισθάνεσαι. Τα μουσικά στερεότυπα δεν έχουν θέση εδώ. Άρχισε να κερδίζει χρήματα από την ηλικία των 70 ετών  και μου είχε πει πως τα χρήματα δεν είχαν σημασία από τη στιγμή που είχε μαζί του κάθε βράδυ δύο κορίτσια.


Ε: Θα μπορούσες να περιγράψεις τον ιδανικό ήχο του ρυθμικού τμήματος της μπάντας (rhythm section) για σένα; Πως θα χαρακτήριζες τον ήχο σου και την εξέλιξή του;


Πάλι, δεν μπορείς να έχεις μία πραγματική blues μπάντα χωρίς το καθαρό ρυθμικό τμήμα. Ο ντράμερ είναι το πιο σπουδαίο κομμάτι στο blues. Είναι αυτοί που έχουν εγκαταστήσει την αίσθηση και το ρυθμό. Ο Muddy το γνώριζε αυτό και ο ήχος του B.B king καθώς και το στυλ του ουσιαστικά πηγάζουν από τον ντράμερ του τον Sonny Freeman. Ο Β.Β τον είχε κοντά του μέχρι που πέθανε και τίποτε δεν ήταν ίδιο πλέον. Είχα μια συνεχόμενη διαμάχη με τον ντράμερ από τότε που πήγα στο Ηνωμένο Βασίλειο…. απλά δεν μπορείς να βρεις ένα ντράμερ που να  μπορεί απλά να παίξει blues. Όλοι θέλουν να γίνουν σαν τον John Bonham.Πρέπει να έχω προσλάβει και απολύσει γύρω στους 100 ντράμερ. Οι ντράμερ μου είναι τώρα όλοι από την Σκανδιναβία. Παρομοίως,  ο μπασίστας πρέπει να ξέρει που να κλειδώσει με τον ντράμερ για να ολοκληρώσει το ρυθμό (groove). Βλέπεις σε μία μπάντα που αποτελείται από 4 ή 5 όργανα, καθένα από αυτά βγάζει ένα διαφορετικό ήχο και αυτά τα όργανα σχηματίζουν τον συνολικό ήχο και τον κρατάνε καλά κρυμμένο. Οι μπλουζίστες του Σικάγο υπήρξαν σ’ αυτό πρωτοπόροι, ειδικά η μπάντα του Muddy Waters. Οι ρόκ μπάντες έχουν την τάση να έχουν όλα τα όργανα και το φωνητικό μέρος να παίζει και να τραγουδά στην ίδια ευθεία, κάτι το οποίο έχει την τάση να υπερφορτώνει το ρυθμό (beat).


Ε: Τι συμβουλή σας έχει δώσει ο Albert Collins και ο John Lee Hooker; Κάνοντας μία ανασκόπηση στο παρελθόν, ποιες είναι οι μνήμες και οι επιρροές που είχατε από τις δημιουργίες   του « Frosty” και τον John Lee που σας κάνουν να χαμογελάτε;


Λοιπόν, από τον Albert  έμαθα να παίζω σκληρά και δυνατά. Το στυλ του είναι τόσο επιθετικό ,που ζωγραφίζεται ακόμη και στο πρόσωπό του. Κάποτε μου είχε πει « Αναποδογύρισε τα, κοίτα το κοινό απ’ ευθείας στο μάτια και πλάκωσε τη κιθάρα σου» - και αυτό κάνω μέχρι σήμερα. Από τον John Lee  έμαθα πως όταν παίζεις  blues , δεν έχει σημασία τι παίζεις από τη στιγμή που αυτό που παίζεις το αισθάνεσαι. Τα μουσικά στερεότυπα δεν έχουν θέση εδώ. Άρχισε να κερδίζει χρήματα από την ηλικία των 70 ετών  και μου είχε πει πως τα χρήματα δεν είχαν σημασία από τη στιγμή που είχε μαζί του κάθε βράδυ δύο κορίτσια.


Ε: Τι είδος μουσικής σου αρέσει ν ακούς αυτές τις μέρες;


Λοιπόν πρέπει να πω το εξής: Σήμερα όλη η μοντέρνα μουσική – και εδώ πρέπει να πω ότι δεν έχω καμία σχέση με αυτή- με απωθεί, ειδικά όλες αυτές οι Pop / Rap/ Hip- Hop/ Heavy Rock/ metal μπάντες και αυτές οι απεχθείς μπάντες αγοριών/ κοριτσιών όπως και όλοι οι άχρηστοι και τρομακτικοί τραγουδιστές – τραγουδοποιοί του 21ου αιώνα. Τι στο καλό έγιναν τα ταλέντα όπως ο James Taylor; Οι χορευτές έχουν παραβιάσει την πραγματική μουσική, βοηθούμενοι και υποστηριζόμενοι από το MTV  και το εμπορικό ραδιόφωνο και σήμερα τα παιδιά καταλήγουν ν ακούν ένα ψηφιακό και μονότονο είδος μουσικής με το ζόρι. Είναι αξιοκαταφρόνητο ότι οι όροι “R&B” και «Blues” τώρα χρησιμοποιούνται με μία διαφορετική σημασία σαν τη μουσική που χορεύεται από ζευγάρια που φιλιούνται αργά το βράδυ. Θλίβομαι τόσο γι’ αυτό!!!


Επομένως, φυσιολογικά η αντίδρασή μου είναι ν αγνοήσω το σήμερα και ν ακούω την πραγματική μουσική του παρελθόντος. Νομίζω πως ακόμη και τα παιδιά κάνουν το ίδιο. Η αγαπημένη μου περίοδος ξεκινάει περίπου από το τέλος του 1948 μέχρι περίπου το 1969 πριν τον ερχομό της ντίσκο παρόλο που η δεκαετία του 70 είχε πολύ μεγάλες ρίζες από τις μπάντες σαν του Little Feat και του Ry Cooder. Ακόμα και η ποπ μουσική του 50 είχε όμορφη μελωδία που δεν με ενοχλούσε καθόλου. Γενικά όμως ακούω jump μπάντες με πνευστά  συμπεριλαμβανομένου και του Western Swing όπως ο Bob Wills & The Texas Playboys, Bluegrass, Hawaiian, Corrido και μουσική των Mariachi, Oud Maqam improvisations όπως και Lebanese Ittab. Αληθινή μουσική με αληθινούς μουσικούς. ¨όλα αυτά είναι μπλου για μένα.


Ε: Τι είδος μουσικής σου αρέσει ν ακούς αυτές τις μέρες;


Λοιπόν πρέπει να πω το εξής: Σήμερα όλη η μοντέρνα μουσική – και εδώ πρέπει να πω ότι δεν έχω καμία σχέση με αυτή- με απωθεί, ειδικά όλες αυτές οι Pop / Rap/ Hip- Hop/ Heavy Rock/ metal μπάντες και αυτές οι απεχθείς μπάντες αγοριών/ κοριτσιών όπως και όλοι οι άχρηστοι και τρομακτικοί τραγουδιστές – τραγουδοποιοί του 21ου αιώνα. Τι στο καλό έγιναν τα ταλέντα όπως ο James Taylor; Οι χορευτές έχουν παραβιάσει την πραγματική μουσική, βοηθούμενοι και υποστηριζόμενοι από το MTV  και το εμπορικό ραδιόφωνο και σήμερα τα παιδιά καταλήγουν ν ακούν ένα ψηφιακό και μονότονο είδος μουσικής με το ζόρι. Είναι αξιοκαταφρόνητο ότι οι όροι “R&B” και «Blues” τώρα χρησιμοποιούνται με μία διαφορετική σημασία σαν τη μουσική που χορεύεται από ζευγάρια που φιλιούνται αργά το βράδυ. Θλίβομαι τόσο γι’ αυτό!!!


Επομένως, φυσιολογικά η αντίδρασή μου είναι ν αγνοήσω το σήμερα και ν ακούω την πραγματική μουσική του παρελθόντος. Νομίζω πως ακόμη και τα παιδιά κάνουν το ίδιο. Η αγαπημένη μου περίοδος ξεκινάει περίπου από το τέλος του 1948 μέχρι περίπου το 1969 πριν τον ερχομό της ντίσκο παρόλο που η δεκαετία του 70 είχε πολύ μεγάλες ρίζες από τις μπάντες σαν του Little Feat και του Ry Cooder. Ακόμα και η ποπ μουσική του 50 είχε όμορφη μελωδία που δεν με ενοχλούσε καθόλου. Γενικά όμως ακούω jump μπάντες με πνευστά  συμπεριλαμβανομένου και του Western Swing όπως ο Bob Wills & The Texas Playboys, Bluegrass, Hawaiian, Corrido και μουσική των Mariachi, Oud Maqam improvisations όπως και Lebanese Ittab. Αληθινή μουσική με αληθινούς μουσικούς. ¨όλα αυτά είναι μπλου για μένα.


Ε: Πιστεύετε ότι το Blues θα εξαφανιστεί όπως και τόσα άλλα μουσικά είδη;


Οι ιδέες μου και οι σκέψεις μου για την μουσική blues  είναι γνωστές και κατευθύνονται από τη ρεαλιστική άποψη ότι το blues αν πρόκειται όχι μόνο να επιβιώσει αλλά να φτάσει  να προσελκύσει ένα ευρύτερο κοινό, τότε πρέπει συνεχώς να προσαρμόζεται και να συναντά τις κοινωνικές και πολιτιστικές αλλαγές που επικρατούν σήμερα, αλλά αυτό πρέπει να γίνει χωρίς να συμβιβάσουμε τις παραδοσιακές ρίζες και αξίες που αποτελούν την βαθιά ουσία αυτής της μουσικής. Να γιατί ηχογράφησα το «Perfume and Grime» στην Νέα Ορλεάνη – ένα άλμπουμ που ακόμη και σήμερα πουλάει σε υψηλά νούμερα.


Έχω ζήσει τόσες αλλαγές στο παρελθόν, οπότε δεν στεναχωριέμαι για αυτά τα νέα παιδιά που παίζουν Rock Blues.To Blues  έχει βαθιές ρίζες και αυτά δεν μπορούν να προσβληθούν ακόμη και από συνολική ασυλλόγιστη πλεονεξία και αδιαφορία για το παρελθόν που έχουν κάποιοι που προσπαθούν  να παίξουν blues. Μέσα στα τελευταία 5 χρόνια έχουν πεθάνει πολλοί θρυλικοί μπλουζίστες του Σικάγο. Η παράδοση του blues του Σικάγο αργοσβήνει μαζί με εκείνους τους παλιούς μπλουζίστες και δεν υπάρχουν πολλοί νέοι μουσικοί που να συνεχίζουν ότι έχουν αφήσει. Υπήρξε ένα μικρό χρονικό διάστημα τη δεκαετία του 90 όπου διαφαινόταν πως το blues θα κέρδιζε πίσω όσα είχε χάσει από τη διαφθορά των εταιριών. Όμως το 2003 όλα επέστρεψαν στα φυσιολογικά τους πλαίσια και οι πραγματικοί καλλιτέχνες του blues έγιναν και πάλι δυσεύρετοι. Ο Β.Β King είναι ο τελευταίος από τους μεγάλους μπλουζίστες  -  ο μοναδικός επιζών μιας παράδοσης που γυρίζει πίσω στο Δέλτα του Μισισιπή και στις αρχές του 1920 .Ο Muddy Waters, o John Lee Hooker, o Howlin Wolf κλπ έφυγαν, αλλά ευτυχώς ο Β.Β King συνεχίζει να ηχογραφεί και να κάνει περιοδείες.


Ε: Tι συμβουλή θα έδινες για να εμπνεύσεις τους μουσικούς να σκεφτούν να κυνηγήσουν μία καριέρα στη συγκεκριμένη τέχνη;


Ξεκινώ: Η φιλοσοφία μου είναι η εξής: “ Mην παίζει το blues μέχρι να πληρώσεις αυτά που χρωστά στην ίδια σου τη ίδια τη ζωή». Εάν δεν ενδιαφέρεσαι πραγματικά γι’ αυτό τότε άστο .Το πραγματικό blues κοινό γνωρίζει τη μουσική του και δεν μπορείς να τους κοροϊδέψεις με τις rock τεχνικές του Carlos Santana ή του Steve Vai. Επομένως μάθε την τέχνη  σου και μην εμπλακείς με αυτό για τα λεφτά ή γιατί ψάχνεις μουσική ορθότητα και αυθεντικότητα . Εάν δεν αγαπάς πραγματικά την τέχνη του Blues τότε μην ασχοληθείς καθόλου. Δεν θα νιώσεις ποτέ το « συναίσθημα» και την πραγματική έμπνευση για αυτό, το οποίο είναι το πιο ουσιαστικό συστατικό για να παίξει κανείς blues. Ανακάλυψα ότι υπάρχουν πολλοί ταλαντούχοι μουσικοί και κιθαρίστες αλλά υποφέρουν ακόμη από αυτό που ονομάζω « Σύνδρομο  του Rock Star» και γι’ αυτό πιέζονται από αναμενόμενα «τελετουργικά» να παίξουν πολύ σκληρά και γρήγορα και να παρουσιάσουν εκθαμβωτικές μαγικές ικανότητες όπως κάνουν οι ρόκ κιθαρίστες για να κερδίσουν την εκτίμηση και τα χειροκροτήματα του κοινού. Αυτές οι heavy metal παραστάσεις, αν μεταφέρονταν στο ηλεκτρικό blues, θα  στερούσαν την λεπτότητα και την απόχρωση και τον τόνο του blues.


Ε:Θα ήθελες να δώσεις μερικές πρακτικές γνώσεις ή συμβουλές σε αυτούς τους μπλουζίστες που βρίσκονται σήμερα εκεί έξω;


Όπως πάντα λέω – το Blues είναι μία διεθνής γλώσσα και αντίθετα με αυτό που πιστεύουν οι άνθρωποι, είναι  και κατάλληλη και για μουσικά πάρτι. Όσο θα υπάρχουν άνθρωποι , θα υπάρχει και το  Blues επειδή είναι η μόνη μουσική που μιλάει πέρα από σύνορα, γλώσσες, κουλτούρες και εμπειρίες της ανθρώπινης ράτσας. Κάθε κουλτούρα έχει το δικό της blues ιδίωμα – Το ρεμπέτικο η  Ελλάδα ή το Fado η Πορτογαλλία και το Ούτ η Τουρκική παραδοσιακή μουσική. Κάθε χώρα έχει το δικό της blues. Πολλοί μουσικοί έχουν το blues μέσα τους, αλλά δεν το έχουν συνειδητοποιήσει. Λόγω κακών συνηθειών στον τρόπο παιξίματος ή προϊδεασμένων αντιλήψεων για το blues, δεν μπορούν ν ανακαλύψουν αυτό το ουσιώδες συναίσθημα. Οι περισσότεροι κιθαρίστες σήμερα ανατράφηκαν με την rock και pop μουσική, και  ο μακρινότερος και βασικότερος μπλουζίστας που θα άκουγαν θα ήταν ο Eric Clapton ή ο Stevie Ray Vaughan. Αυτό που συμβαίνει είναι πολύ λανθασμένο και έχει να κάνει και με τον αγώνα που κάποιο κάνετε για το πραγματικό blues στην Ελλάδα. Είμαι όμως πεπεισμένος ότι η νεώτερη γενιά έχει πάρει σωστή κατεύθυνση.


Η πρώτη συμβουλή που θα έδινα στον καθένα που θα επιθυμούσε να αναπτύξει το κιθαριστικό του στυλ είναι να ξεχάσει  τους λευκούς ήρωες κιθαρίστες και ν ‘ακούει, ξανά και ξανά τους παλιούς μπλουζίστες. Ποτέ να μην σταματήσει ν ακούει τους παλιότερους μπλουζίστες. Να μην προσπαθήσει κανείς  απλά ν’ αντιγράψει τις στροφές ενός δίσκου ή να παίξει μαζί με το CD του αγαπημένου του blues κιθαρίστα. Το μόνο που θα καταφέρει είναι απλά  ν ‘αντιγράψει την μόδα του παπαγαλίζειν, δεν θα πιάσει ποτέ. Ακούστε απλά για να εμπνευστείτε όχι για να το αντιγράψετε. Δεν κουράζομαι ποτέ να ακούω τον Β.Β ή τον T- Bone ή τον Magic Sam.


Όλη μου η αντίληψη επάνω σ αυτό είναι ότι αντιλαμβάνομαι την ουσία του παιξίματος του blues, δεν είμαι απλά ένας κλώνος του, πρέπει κανείς να εμβαθύνει μέσα στην ψυχή του καλλιτέχνη, την προσωπικότητά του και την ιδιοσυγκρασία του, να βυθιστεί μέσα στα βαθύτερά του αισθήματα παρά στις νότες που παίζει. Να αντιληφθεί το επιτηδευμένο ύφος του και όχι σκέτο το παίξιμό του. Το Blues έχει να κάνει περισσότερο με το ύφος των μουσικών φράσεων και το διάστημα ανάμεσα στις νότες παρά με τις ίδιες τις νότες. Περισσότερο απ οτιδήποτε άλλο η κάμψη και το vibrato των δακτύλων είναι αυτό που καθορίζει τον μοναδικό τους ήχο. Ελέγξτε το λύγισμα στις χορδές του Otis Rush  και  θα δείτε ότι τίποτε δεν είναι σαν αυτό στον κόσμο. Από όλα αυτά, κανείς θα ανακαλύψει πως δουλεύει το σύστημα και στο τέλος θα προκύψει και ο προσωπικός ήχος μαζί με το προσωπικό στυλ για τον κάθε νέο μουσικό. Εάν τα βάλετε όλα αυτά σε εφαρμογή, τότε θα μπορέσετε να διατηρήσετε μία καλή μουσική ανταλλαγή στην σκηνή με άλλους μουσικούς και φυσικά με μία που για την ακρίβεια υπερβαίνει τα όρια και προσπαθεί να θυμηθεί την αλληλουχία από τις νότες ή τους μουσικούς αυτοσχεδιασμούς που παίζονται έτσι και αλλιώς. Να γιατί μου αρέσει πολύ να παίζω ζωντανά και να έρχομαι σε επαφή με το κοινό επειδή όταν είδα για πρώτη φορά τον Β.Β, η μουσική αυτή άλλαξε τη ζωή μου, μου έδωσε σκοπό, κατεύθυνση και καθόρισε την πορεία μου οπότε αν μπορώ να κάνω το ίδιο και για τις μελλοντικές γενιές και να τους διδάξω πώς να παίζουν «πραγματικό blues” τότε έχει επιτευχθεί και η αποστολή μου.


Ε: Τελικά αν γύριζες στο παρελθόν ποια είναι τα πράγματα που θα βελτίωνες και ποιά αυτά που θ απέφευγες να ξανακάνεις;


Την εποχή που μεγάλωνα στη Καλιφόρνια, οι ορχηστρικές κιθαριστικές  μπάντες μεσουρανούσαν, αφήνοντας το θέμα των φωνητικών στον Frank Sinatra και στα Νεουορκέζικα ποπ γκρουπς. Επομένως έμαθα να παίζω ουσιαστικά κιθάρα αλλά δεν σκέφτηκα ποτέ να μάθω να τραγουδάω – νόμιζα πως δεν το χρειαζόμουν. Κοιτώντας πίσω διαπίστωσα πως αυτό ήταν ένα μεγάλο λάθος από μέρους μου και υποθέτω πως είναι το μόνο για το οποίο έχω μετανιώσει στην καριέρα μου. Αλλά πραγματοποίησα  πολλά από τα όνειρα που είχα να παίξω και να ηχογραφήσω με όλους τους κιθαριστικούς μου ήρωες, κάτι το οποίο δεν μπορεί να γίνει στις μέρες μας. Ποιά είναι τα πράγματα που θ απέφευγα; - Nα μην ξανά-υπογράψω ποτέ κάτω από την διακεκομμένη γραμμή ενός συμβολαίου!!!!

Rory Gallagher - At The Bottom

At The Bottom, γραμμένο από τον Rory Gallagher, το δέκατο τραγούδι του άλμπουμ με τίτλο Against The Grain του Ιρλανδού τραγουδιστή ...