16 Ιαν 2014

THE REPLY- ΤΟ 2ο CD ΤΩΝ ΤUBESCREAMERS ΔΙΣΚΟΚΡΙΤΙΚΗ


Της Χαράς Ποταμιάνου

Το καλό πράγμα φαίνεται από την αρχή. Ένα πολύ προσεγμένο CD με ωραία εξώφυλλα και εικόνες που παραπέμπουν στα άγονα τοπία του Αμερικάνικου Νότου αρκετές δεκαετίες πριν. Μερικά τυπογραφικά και ορθογραφικά λαθάκια στους στίχους άνευ σημασίας όμως.

Σ’ αυτή τη δουλειά, η μπάντα οριοθετεί το πλαίσιο πάνω στο οποίο επιθυμεί να κινηθεί και που προσωπικά πιστεύω της ταιριάζει και περισσότερο. Δηλαδή, έντονο φλερτάρισμα με το νότιο ροκ, έντονες δόσεις από ηλεκτρικό μπλουζ αλλά και γενικότερα αρκετά ροκ στοιχεία που ίσως να δυσανασχετούσαν έναν μπλουζ πιουρίστα που πιθανότατα θα περίμενε ένα αμιγώς μπλουζ άλμπουμ.

Ας μην πέσουμε όμως στην παγίδα του τι είναι και τι δεν είναι το μπλουζ. Αυτό είναι μια μεγάλη κουβέντα απ’ την οποία δεν βγαίνει σχεδόν ποτέ κανείς «νικητής». Αν λοιπόν το μπλουζ είναι συναίσθημα, είναι η καλλιτεχνική εξωτερίκευση των κόσμων που κρύβουμε μέσα μας, τότε η νέα δουλειά των παιδιών από την Ιερισσό όχι μόνο πετυχαίνει το στόχο της αλλά δημιουργεί και τις προϋποθέσεις να διευρύνει σε σημαντικό βαθμό το ακροατήριό της και ως συνέπεια, την αναγνωρισιμότητά της.

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Το CD ξεκινάει με το “Train of Rock’ n’ Roll.” Aμερικάνικος Νότος. Ξεκάθαρα πράγματα. Ήχους από το τρένο που έρχεται και φεύγει, δυνατή φυσαρμόνικα, καταπληκτικές κιθάρες και ρυθμός Z.Z. Top. Στο ίδιο περίπου φάσμα κινείται και το δεύτερο τραγούδι του άλμπουμ το “Bad Wolf Boogie”. To τρίτο κομμάτι το “Cold Day” είναι ένα πολύ ιδιαίτερο αργό μπλουζ που καταδεικνύει έναν πολύ ανεβασμένο βαθμό ωριμότητας  πάνω στην ενορχήστρωση, τα φωνητικά και την κιθάρα σε σχέση πάντα με την προηγούμενη δουλειά τους. Το “Player” που ακολουθεί, κινείται περισσότερο σε πιο παραδοσιακές μπλουζ διαδρομές ενώ το αμέσως επόμενο «24-7» θυμίζει αρκετά την τεξάνικη μπλουζ σχολή του θρυλικού Stevie Ray Vaughan. Το “chains” είναι ένα επίσης καλοπαιγμένο αργό μπλουζ με εντυπωσιακά φωνητικά και κιθάρα ενώ το αμέσως επόμενο, το «Letter Box Blues” προσδίδει μια χιουμοριστική διάθεση στον ακροατή μιας και παραπέμπει στους χαλεπούς καιρούς της οικονομικής κρίσης που όλοι μας βιώνουμε. Το “Reply” ξεκινάει σαν μπαλάντα αλλά αμέσως μεταμορφώνεται σε ροκ άκουσμα του Αμερικάνικου νότου με δυνατές κιθάρες και ρυθμό. Το προτελευταίο κομμάτι, το «Τhe Road I didn’t Follow” θυμίζει και αυτό με τη σειρά του κάτι από Ζ.Ζ Τοp. Πραγματικά ωραίο σαν άκουσμα. Το τελευταίο κομμάτι του δίσκου, το At the Station είναι ίσως ο καλύτερος επίλογος αυτής της δουλειάς όχι επειδή είναι instrumental αλλά επειδή δείχνει τη διάθεση της μπάντας να αγκαλιάσει  τις ρίζες της σύγχρονης δυτικής μουσικής που δεν είναι άλλες από τα μπλουζ του Δέλτα του Μισισιπή.

Σε γενικές γραμμές, η δουλειά των παιδιών είναι αξιοπρόσεκτη και υπόσχεται πολλά για το μέλλον. Καταδεικνύει την «περπατησιά» τους, το μουσικό πλαίσιο δηλαδή, που έχουν αποφασίσει να κινηθούν. Η φωνή του τραγουδιστή είναι πολύ πιο ώριμη και μεστή από την προηγούμενη δουλειά τους, οι κιθάρες είναι πολύ περισσότερο ισορροπημένες ενώ το rhythm section της μπάντας δείχνει περισσότερο σφιχτό και δεμένο από την προηγούμενη δουλειά τους.

Εξαιρετική και η δουλειά του Γρηγόρη  Γιαρέλη ενός επίσης πολύ προικισμένου μουσικού της εγχώριας μπλουζ σκηνής που ανέλαβε την παραγωγή του συγκεκριμένου άλμπουμ.

Για τον κάθε υποψήφιο αγοραστή και ακροατή της νέας δουλειάς των Tubescreamers θα έλεγα πως ένα από τα ελάχιστα πράγματα για τα οποία κανείς μπορεί όχι μόνο να υπερηφανεύεται αλλά και να προσδοκά υψηλού επιπέδου καλλιτεχνικά δημιουργήματα είναι τα νέα παιδιά που πλαισιώνουν την εγχώρια μπλουζ σκηνή και της δίνουν τα φόντα να σταθεί επάξια και με αξιοπρέπεια στον παγκόσμιο χάρτη του μπλουζ ιδιώματος.

Dr Wu - Sister Blue

Sister Blue, το πέμπτο τραγούδι του άλμπουμ με τίτλο "Texas Blues" Project του Αμερικάνου μουσικού Dr Wu. Κυκλοφόρησε το 2...