31 Μαρ 2013

The Who - Won't Get Fooled Again




Won't Get Fooled Again, γραμμένο από τον Pete Townshend, το ένατο κατά σειρά τραγούδι
του άλμπουμ με τίτλο Who's Next της Βρετανικής μπάντας The Who.
Ηχογραφήθηκε το Μάρτιο με Μάιο του 1971 στο Olympic Studios του Λονδίνου και κυκλοφόρησε στις 14 Αυγούστου του ίδιου έτους.
Το τραγούδι κυκλοφόρησε και ως single στις 25 Ιουνίου του 1971 και έφτασε στο Νο 9 στην Αγγλία στα Singles Chart και στο Νο 14 στο Billboard Hot 100.

Ύφος κομματιού και άλμπουμ: Rock

Won't Get Fooled Again

We'll be fighting in the streets
With our children at our feet
And the morals that they worship will be gone


And the men who spurred us on
Sit in judgment of all wrong
They decide and the shotgun sings the song

I'll tip my hat to the new constitution
Take a bow for the new revolution
Smile and grin at the change all around me
Pick up my guitar and play
Just like yesterday
And I'll get on my knees and pray
We don't get fooled again
Don't get fooled again

Change it had to come
We knew it all along
We were liberated from the fall that's all
But the world looks just the same
And history ain't changed
'Cause the banners, they all flown in the last war

I'll tip my hat to the new constitution
Take a bow for the new revolution
Smile and grin at the change all around me
Pick up my guitar and play
Just like yesterday
And I'll get on my knees and pray
We don't get fooled again
No, no! 

I'll move myself and my family aside
If we happen to be left half alive
I'll get all my papers and smile at the sky
For I know that the hypnotized never lie

Do ya?

There's nothing in the street
Looks any different to me
And the slogans are replaced, by-the-bye
And the parting on the left
Is now the parting on the right
And the beards have all grown longer overnight

I'll tip my hat to the new constitution
Take a bow for the new revolution
Smile and grin at the change all around me
Pick up my guitar and play
Just like yesterday
Then I'll get on my knees and pray
We don't get fooled again
Don't get fooled again
No, no!

YAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAH!

Meet the new boss
Same as the old boss

Ηταν μια φορά ο Jazz FM

 Christos Xanthakis, Ελευθεροτυπία - Μάρτιος 2011

Ενας ραδιοσταθμός που δικαιολογεί απόλυτα τον χαρακτηρισμό «cult», αφού γύρω από το μύθο του έχει αναπτυχθεί μια μάλλον θρησκευτικού τύπου φιλολογία. Θα μπορούσε κάποιος να κάνει λόγο ακόμη και για «ιερό δισκοπότηρο» της ραδιοφωνίας, εκεί που έχει φτάσει η κατάσταση (με δυο-τρεις φωτεινές εξαιρέσεις, βεβαίως) στην μπάντα των FM. Να μιλήσει για μια συγκλονιστική ανάμνηση, για ένα άπιαστο όνειρο, για τον σταθμό που κάπως, κάπου, κάποτε παραλίγο ν' αλλάξει το χάρτη.

Τέλος πάντων, για να μην πάμε πολύ μακριά, ας κάνουμε ένα μίνι ταξίδι στο χρόνο. Οπως έγραφα και την περασμένη εβδομάδα, τον Μάρτιο του 1987 ο ερασιτεχνικός (βλέπε παράνομος) ραδιοσταθμός Star Radio στους 92,4 Μεγάκυκλους δέχθηκε μια σημαντική ενίσχυση από νέο αίμα παραγωγών, στους οποίους ανήκε και ο υπογράφων. Η ομάδα πήγε καλά, έως πολύ καλά και κάποια στιγμή τέθηκε ζήτημα ενίσχυσής της. Ξαμολυθήκαμε λοιπόν διάφοροι να βρούμε κι άλλα τζιμάνια κι εγώ σκέφτηκα τον καλό μου φίλο τον Ιλάν Σολομών, που ήξερε τα πάντα γύρω από τις νότες κι έστηνε σχεδόν μόνος του το μουσικό πρόγραμμα στα φεστιβάλ της «Αυγής». Ειδικότητά του μάλιστα είχε την τζάζ, πράγμα που μας βόλευε ιδιαιτέρως γιατί όλοι οι άλλοι στον ραδιοσταθμό ήμασταν ταμένοι είτε στο ροκ είτε στην ποπ. Οπότε ήρθε ο Ιλάν στον ραδιοσταθμό μας, του κάναμε πλατό, του μάθαμε πλατό, τον βουτήξαμε στα βαθιά νερά της ραδιοφωνίας και τα 'βγαλε πέρα μια χαρά.


Η συνέχεια του άρθρου εδώ

30 Μαρ 2013

Procol Harum - Conquistador




Conquistador, γραμμένο από τους Gary Brooker και Keith Reid, το πρώτο κατά σειρά
τραγούδι του άλμπουμ με τίτλο Procol Harum της ομότιτλης Αγγλικής μπάντας.
Ηχογραφήθηκε τον Ιούνιο του 1967 και κυκλοφόρησε το Σεπτέμβριο του ίδιου έτους.
Το κομμάτι κυκλοφόρησε και ως single το 1972, έφτασε δε στο Νο 16 στο Billboard Hot 100.

Ύφος τραγουδιού και άλμπουμ: Psychedelic rock, art rock.

Conquistador

Conquistador your stallion stands 
in need of company 
and like some angel's haloed brow 
you reek of purity 


I see your armour-plated breast 
has long since lost its sheen 
and in your death mask face 
there are no signs which can be seen 

And though I hoped for something to find 
I could see no maze to unwind 

Conquistador a vulture sits 
upon your silver shield 
and in your rusty scabbard now 
the sand has taken seed 
and though your jewel-encrusted blade 
has not been plundered still 
the sea has washed across your face 
and taken of its fill 

And though I hoped for something to find 
I could see no maze to unwind 

Conquistador there is no time 
I must pay my respect 
and though I came to jeer at you 
I leave now with regret 
and as the gloom begins to fall 
I see there is no, only all 
and though you came with sword held high 
you did not conquer, only die 

And though I hoped for something to find 
I could see no maze to unwind

PG & THE ROCKING CATS BAND Live @ BAT CITY

Στον φιλόξενο χώρο της μουσικής σκηνής του Bat City, οι PG & THE ROCKING CATS BAND σας υπόσχονται ένα μουσικό ταξίδι με επιλεγμένα τραγούδια της παγκόσμιας μουσικής σκηνής των τελευταίων 60 χρόνων.. rock 'n roll, blues, soul, rock και pop ρυθμοί και μελωδίες σε μια ξεχωριστή βραδιά.


Τετάρτη, 3 Απριλίου 2013
ώρα 10:30 μ.μ.

BAT CITY, Λεωφόρος Αλεξάνδρας 11, τηλ. 210-6401666

29 Μαρ 2013

ELVIN BISHOP - Αποκλειστική συνέντευξη από το Μιχάλη Λημνιό, φωτογραφίες: Jen Taylor

Ο θρυλικός κιθαρίστας Elvin Bishop από τους Paul Butterfield Blues Band μιλάει αποκλειστικά στο Μιχάλη Λημνιό. Στην ενδιαφέρουσα αυτή συνέντευξη, ο καλλιτέχνης ξεδιπλώνει άγνωστες πτυχές της προσωπικότητάς του μιλά για το πως τον επηρέασε το μπλουζ, με ποιους κορυφαίους καλλιτέχνες συνεργάστηκε ενώ δίνει χρήσιμες συμβουλές στους νέους μουσικούς. 

Μιχάλης Λημνιός:  http://blues.gr/profile/MichalisLimnios 

Ε: Ξέρεις όταν πήγαινα σχολείο, έκανα μαθήματα ελληνικών, αρχαίων ελληνικών.

Λ: Α, στο Σικάγο, σωστά; Λοιπόν ξέρεις και στην Ελληνική σκηνή έχουμε πολλούς Έλληνες Bluesmen, όπως ο Johnny Otis, Nick Gravenites…

E: Ω, ναι! Ο Johnny Otis! Ήταν πολύ καλός, τον γνωρίζω. Ήταν ένας πολύ σπουδαίος άνθρωπος!


Λ: Αν είσαι έτοιμος θα ήθελα να ξεκινήσουμε από τα πρώτα σου χρόνια. Πότε
ήταν η πρώτη σου επιθυμία να ασχοληθείς με την Blues;

Ε: Τα πρώτα μου χρόνια… Η Blues άρχισε να με απασχολεί όταν ζούσα στην Tulsa της Oklahoma, στα τέλη της δεκαετίας του 50’, τότε που άρχισα να το ακούω στο ραδιόφωνο. Όμως δεν ήμουν ακόμα έτοιμος, μόλις που ήξερα να παίζω μια δυο νότες στην κιθάρα. Όταν πήγα στο Σικάγο, άρχισα να συναναστρέφομαι με ανθρώπους της Blues και να εξελίχθώ, ας πούμε. Αυτό ήταν γύρω στο 1960. Τότε άρχισα να μπαίνω για τα καλά, διότι μπορούσα να περνάω χρόνο με ανθρώπους της Blues, να πηγαίνω στα σπίτια τους και να βλέπω τα χέρια τους πάνω στις κιθάρες τους.

Λ: Τι μαθαίνεις για τον εαυτό σου μέσα από την Blues;

Ε: Δεν ξέρω… Νομίζω ότι μόνο ένας συγκεκριμένος τύπος ανθρώπου αγαπάει την Blues… Ξέρεις, το κομμάτι της μουσικής που καταλαμβάνει τις ζωές των περισσοτέρων ανθρώπων είναι κάπως επιφανειακό. Καταλαβαίνεις τι εννοώ; Οι νέοι άνθρωποι μπαίνουν εκεί μέσα  με τους κολλητούς  φίλους τους, με το στυλ των μαλλιών τους, με τους χορούς τους . Θέλουν τα παρασκήνια, το πάρτι μετά τη συναυλία. Ενώ οι άνθρωποι που ακούνε Blues θέλουν η μουσική που ακούνε, να μιλάει για τη ζωή, για κάτι που είναι αληθινό!

Λ: Ποια εμπειρία ζωής κάνει έναν καλό Bluesman και συνθέτη;

E: Μμμ… Δεν ξέρω , αν εξαρτώνται όλα από τις εμπειρίες. Η εμπειρία βοηθάει λίγο, φαντάζομαι, αλλά εξαρτάται και από το τι τύπος ανθρώπου είσαι. Ξέρεις από το πώς είναι η ζωή σου ως άτομο… Δεν ξέρω , πραγματικά η απάντησή μου είναι ότι δεν ξέρω.

Λ: Πώς θα περιέγραφες τον ήχο του Elvin Bishop;

E: Α, αυτό είναι από τα πράγματα στα οποία δεν είμαι καλός. Αυτό είναι κάτι που άνθρωποι σαν εσένα περιγράφουν πολύ καλύτερα.

Λ: Η ερώτηση, πιο συγκεκριμένα, είναι τi χαρακτηρίζει την φιλοσοφία της μουσικής σου;

Ε: Ω, κάνεις βαθιές ερωτήσεις σήμερα! Νομίζω ότι απλώς δεν με απασχολούν τόσο πολύ θέματα όπως η φιλοσοφία, ή κάτι τέτοιο. Δεν πιστεύω ότι υπάρχει κάποια συγκεκριμένη θεωρία πάνω σε αυτό. Απλώς, πάντα έκανα αυτό που μου άρεσε και ήλπιζα ότι θα αρέσει και σε κάποιον άλλον.



Λ: Ας πάμε λίγο στις αρχές της δεκαετίας του 1960. Πριν αρχίσετε να κάνετε μουσική με την Paul Butterfield Blues Band, συνεργαζόσασταν με σπουδαίους ανθρώπους όπως ο Hound-Dog Taylor κ.ά. Ποιες είναι οι αγαπημένες σου αναμνήσεις;

Ε: Ω, Θεέ μου! Ήταν υπέροχο που είχα την ευκαιρία να συνεργαστώ με τους ήρωες μου και να τους γνωρίσω στ’ αλήθεια! Πριν ήταν για μένα απλώς άνθρωποι της βιομηχανίας, ξέρεις, μυθικές φιγούρες, καταλαβαίνεις; Οπότε όταν γνώρισα πραγματικά τους ανθρώπους αυτούς και είχα την δυνατότητα να συναναστραφώ μαζί τους…. Θα σου πω τι συνέβη στο Σικάγο:  πάνω από 100 συγκροτήματα Blues , κάθε μέρα ξεκινούσαν να παίζουν γύρω στις 9 το απόγευμα και συνέχιζαν μέχρι τις 4 το πρωί, ή και 5 αν ήταν Σάββατο. Οπότε  ακόμα και οι πολύ καλοί και διάσημοι μουσικοί χαιρόντουσαν να βλέπουν τον οποιοδήποτε να έρχεται και να τζαμάρει μαζί τους στο τέλος της βραδιάς, ήταν γι’ αυτούς σαν ξεκούραση. Αυτό, παράλληλα έκανε τους νέους μουσικούς να εξελίσσονται πολύ. Διότι ήξερες, ότι πηγαίνοντας μια βόλτα, και θα σου δινόταν η ευκαιρία να τζαμάρεις με διάφορους ανθρώπους, θα μάθαινες τον ρυθμό τους και θα καθόσουν όλο το απόγευμα να ακούς τον τόνο τους. Το οποίο ακούγεται πολύ καλό όταν είσαι μέσα! Έτσι, αν είχες την παραμικρή φιλοδοξία για την μουσική σου θα έκανες πολύ γρήγορα πρόοδο. Επίσης, ήταν ένα αρκετά μεγάλο και σημαντικό πρακτορείο! Όταν , για παράδειγμα, είχε κάποιος μια παρουσίαση δίσκου, σκεφτόταν:  « Α, τί θα λέγατε για εκείνον το τύπο που είχε κάτσει μαζί μας το Σάββατο…; » Ήταν όλα καλά! Η Blues εκείνη την εποχή ήταν ότι και η Hip Hop σήμερα. Ήταν ζωντανή μουσική, που περιέγραφε την ζωή που συνέβαινε τότε, καταλαβαίνεις;

Λ: Είμαι πολύ τυχερός γιατί έχω συνεργαστεί με τον Little Smokey Smothers στην Αθήνα στην Ελλάδα. Πριν από 20 χρόνια περίπου.

Ε: Αλήθεια; Μα ναι, μου είχε αναφέρει ότι είχε πάει στην Ελλάδα! Είναι ωραίος τύπος , έτσι;

Ο Little Smokey Smothers ήταν από τους ανθρώπους που με βοήθησαν  περισσότερο απ’ όλους στο ξεκίνημα. Πήγαινε στον Νότο, έχοντας κάποιο τραγούδι στο μυαλό του, και μου το μάθαινε! Μου μάθαινε να παίζω τις νότες της κιθάρας. Και όταν τις έμαθα καλά, κάλεσε τους γείτονες στο σπίτι. Εγώ έπαιζα τη μελωδία και αυτός με καθοδηγούσε στο ρυθμό.  Και ξέρεις, το δείξαμε στους γείτονες, και ήταν τόσο ωραία!

Λ: Ποια ανάμνηση από τον Little Smokey Smothers σε κάνει να χαμογελάς;

Ε:  Χα χα! Εεε, μισό λεπτό… Ήταν χαρακτήρας-προσωπικότητα! Ήμασταν στο Βέλγιο μια φορά , και είχαμε πάει σε ένα μανάβικο. Ξέρεις ήταν λίγο περίεργος, δεν του άρεσε πάρα πολύ η Ευρώπη γιατί δεν μπορούσε να βρει χάμπουργκερ με green sauce και τέτοιου είδους φαγητό, καταλαβαίνεις τι εννοώ! Οπότε όταν πηγαίναμε στο μανάβικο παίρναμε ένα καρβέλι ψωμί και λίγα αλλαντικά για να φτιάξουμε σάντουιτς, και έλεγε στον μανάβη: «Πόσο κάνουν; Πόσα ρούβλια θέλετε;» Δεν ξέρω, τι να πω, μάλλον νόμιζε ότι όλες οι ευρωπαϊκές χώρες έχουν το ίδιο νόμισμα!



Λ: Την δεκαετία του 70’ , ηχογραφούσες κάποια Southern-Rock-Blues κομμάτια και μουσική. Τι ήταν αυτό που σε οδήγησε να συνδέσεις την κληρονομιά της Blues με την  Southern-Rock μουσική;

Ε: Λοιπόν, αυτό που μου αρέσει με την Blues είναι ότι απαιτείται να είσαι αληθινός, για να είσαι Blues μουσικός. Νομίζω ότι είθισται να έχεις μεγαλώσει σε ένα συγκεκριμένο μέρος του Μισισίπι, ξεδιαλέγοντας καλαμπόκι και παράγοντας λάδι , και τέτοια πράγματα. Και να μην έχεις εκτεθεί σε τίποτα παραπέρα, όπως και όλοι οι υπόλοιποι. Ακόμα και στον Νότο ήταν κάπως έτσι. Εγώ είμαι από την Tulsa, Oklahoma και εκεί η Country μουσική είναι στον αέρα. Αγαπώ  την Gospel μουσική και αγαπώ την Blues, και αυτή είναι η συνταγή για τη Southern-Rock, ακριβώς αυτά τα δύο πράγματα! Οπότε σε εκείνη την συγκεκριμένη διαδικασία ηχογράφησης που είχα μπει, είχα ξετρελαθεί με αυτό! Και έτσι έγινε ουσιαστικά την μια και μοναδική φορά που μπόρεσαν να με εντάξουν σε κάποια διαφημιστική κατηγορία. Όλες τις υπόλοιπες φορές ήμουν κάτι σαν… ένας διαφορετικός τύπος καλλιτέχνη που κανείς δεν ήξερε πώς να περιγράψει. Αλλά ξέρεις, πολλοί από τους αγαπημένους μου καλλιτέχνες δεν ήταν εξ αρχής Blues, όπως ο Ray Charles ή ο Jerry Lee Lewis. Είχαν όλα τα διαφορετικά χαρακτηριστικά στην μουσική τους, όπως Gospel, Country και Blues. Και έτσι αυτό που μου άρεσε πολύ ήταν ότι μπορούσα να ακούω ανθρώπους που μπορούν να δημιουργήσουν οποιαδήποτε από τις μουσικές του Νότου, και τους έβγαινε φυσικά! Οπότε αυτό σκόπευα και για μένα.

Λ: Ποιο είναι το συναίσθημα που σου λείπει περισσότερο από το παρελθόν, από τις εποχές του Σικάγο του 60’ και 70’;

E: Η Blues τώρα έχει μια ελαφρώς διαφορετική αίσθηση από την εποχή των 60’ και 70’. Πιστεύω ότι  αυτό οφείλεται στο ότι ήταν πριν την εποχή των ναρκωτικών και του τζόγου.  Έπρεπε να γνωρίζεις πως είναι τα πράγματα στο Σικάγο για αν μπορείς να το απεικονίσεις στο μυαλό σου. Νομίζω πως στα τέλη του 1960 τα πράγματα έγιναν κάπως πιο  σκληρά και ακραία, απεγνωσμένα, σχεδόν απελπισμένα, νομίζω. Και ως εκ τούτου οι ρυθμοί πήγαιναν κάπως αλλιώς, τα τραγούδια έγιναν πιο άγρια.


Λ: Τι συμβουλή θέλεις να δώσεις στις νέες γενιές, και ποια είναι η καλύτερη συμβουλή που πήρες ποτέ;

E: Λοιπόν, η καλύτερη συμβουλή που εγώ πήρα, όταν κοιτάω πίσω στο σπίτι μου, ήταν από έναν Jazz μουσικό που έπαιζε περισσότερο Gospel, τον Rahsaan Roland Kirk, αν τον έχεις ακουστά. Ήταν κάτι που, εκείνη την εποχή, δεν ήθελα να ακούσω.  Αφού τον άκουσα πήγα και του είπα «Ουάου, πραγματικά μου άρεσε πάρα πολύ αυτό που έπαιξες! Ελπίζω να ακούγομαι όλο και περισσότερο σαν εσένα όσο θα εξελίσσομαι, και θα γίνομαι καλύτερος.» . Και αυτός μου απάντησε: «Κοίτα δεν έχεις τον έλεγχο του οργάνου σου ακόμα, αλλά θα τον αποκτήσεις αν συνεχίσεις να ασχολείσαι με αυτό.» οπότε αυτό ήταν! Η συμβουλή μου στους νέους είναι « Κάντε ότι θέλετε! Κάντε το! Μην αφήνετε κανέναν να σας πει τι να κάνετε, ή τι μουσική να παίζετε!»

Λ: Για ποιο λόγο πιστεύεις ότι η slide κιθάρα είναι συνδεδεμένη με την κουλτούρα του Νότου;  Ποιό είναι το μυστικό του slide;

Ε: Δεν πιστεύω ότι υπάρχει κάποιο μυστικό. Απλώς υπάρχουν πολλοί διαφορετικοί τρόποι να προσεγγίσεις το slide. Πολλοί μουσικοί ρυθμίζουν την κιθάρα τους σε ανοιχτή ρύθμιση… Είσαι κιθαρίστας;

Λ: Όχι, αλλά έχω ένα 345 stereo, μοντέλο του 62’ ακριβώς σαν την δική σου.

Ε: Α, πολύ καλό! Πολλοί ρυθμίζουν τον τόνο σε open C, open E , αν ξέρεις. Έτσι μπορείς να έχεις ένα ευρύ φάσμα και έναν αξιοπρεπή ήχο στο slide, να παίζεις ευθεία μπροστά! Καταλαβαίνεις; Κι αυτό είναι μια παγίδα που πολλοί δεν μπορούν να ξεπεράσουν. Ο αγαπημένος μου slide μουσικός ήταν ο Earl Hooker. Διότι δεν ρύθμιζε την κιθάρα του, έπαιζε  σε stantard 20, και χτυπιότανε πάνω σε αυτό! Έπαιρνε επιρροές από τραγουδιστές και σαξοφωνίστες. Έψαχνε και έβρισκε τη σωστή  νότα και μετά έπαιζε πάνω σε αυτή! Είχε υπέροχο τόνο! Και αυτό ξέρεις είναι πολύ  καλύτερο από το να παίζεις απλώς στις ανοιχτές χορδές, διότι πρέπει να παίξεις στον σωστό τόνο και να σιγουρευτείς ότι τίποτα άλλο δεν θα ξενίσει και δεν θα βγει εκτός τόνου. Πρέπει ουσιαστικά να χρησιμοποιήσεις τα άλλα σου δάχτυλα για να το βγάλεις σωστά. Ελπίζω να καταλαβαίνεις.


Λ: 50 χρόνια στη μουσική σκηνή. Πως έχει αλλάξει η μουσική βιομηχανία από όταν ξεκίνησες;

E: Ω, Θεέ μου… είναι πολύ δύσκολο σ’ αυτές τις μέρες! Πραγματικά συμπονώ τους νέους που ξεκινάνε τώρα! Είναι πολύ δύσκολο για αυτούς να ξεκινήσουν, εκτός αν είναι πολύ τυχεροί. Οι δισκογραφικές εταιρίες που υπήρχαν τότε δεν είναι πια οι ίδιες, όπως ούτε και οι ραδιοφωνικοί σταθμοί. Δεν υπάρχουν τόσες μουσικές σκηνές όσες υπήρχαν. Υπάρχει, από την άλλη το internet, το οποίο ίσως να βοηθάει λίγο, όμως κατά την γνώμη μου δεν φαίνεται να κάνει καλό στους μουσικούς. Μου φαίνεται ότι περισσότερο ενισχύει τους ανθρώπους αυτών των επιχειρήσεων, παρά τους μουσικούς.

Λ: Τι σου αρέσει να κάνεις τον ελεύθερο σου χρόνο; Έχεις κάποιο χόμπι;

E: Ναι είμαι κηπουρός! Σπουδαίος κηπουρός! Φυτεύω λαχανικά, φρούτα, λουλούδια και τέτοια πράγματα. Φτιάχνω σπιτικά γλυκά του κουταλιού, περίπου 400 βαζάκια το χρόνο! Επίσης, μου αρέσουν τα ψάρια και το Γιαπωνέζικο φαγητό.

Λ: Έχεις συνεργαστεί με πολλούς μουσικούς, όπως BB King, John Lee Hooker, Bo Diddley και άλλους πολλούς. Ειλικρινά, ποιά η μεγαλύτερη εμπειρία που αποκόμισες;

E: Την πρώτη φορά που γνώρισα τον BB King ήταν μεγάλη η συγκίνηση! Λάτρευα την μουσική του για πολλά χρόνια και δεν πίστευα ότι θα μου δινόταν ποτέ η ευκαιρία να τον γνωρίσω από κοντά. Οπότε όταν τον γνώρισα, ήταν πραγματικά ένας υπέροχος και ευγενικός άνθρωπος, και μείναμε φίλοι μέχρι και τώρα, 40κάτι χρόνια! Ήμουν επίσης πολύ καλός φίλος με τον Albert Collins και έναν ακόμα που ίσως να μην τον γνωρίζεις αλλά ήταν πολύ καλός κιθαρίστας, ο Luther Tucker.

Λ: Φυσικά, τον γνωρίζω!

Ε: Ουάου! Είσαι διαβασμένος. Μπράβο σου! Είναι ωραίο να μιλάς με κάποιον  που γνωρίζει την Blues!

Λ: Ξέρω ότι ο Luther Tucker ήταν ένας σπουδαίος άνθρωπος διότι έπαιζε με τους πολύ καλούς μου φίλους τους Ford Brothers, Patrick και Robben Ford.

E: Ω, ναι! Θα συναντηθούμε με τον Rob στην Μοντάνα όπου θα κάνουμε ένα κιθαριστικό πρόγραμμα μαζί! Κάτι σαν guitar workshop, περίπου. Θα σου πω κάτι ενδιαφέρον… Είχα παίξει για τον Robben Ford στο λύκειο, στον μεγάλο χορό στο τέλος του λυκείου, όταν αποφοιτούσε! Αυτό ήταν στις αρχές του 60’. Καταγόταν από μια τοπική πόλη της Καλιφόρνια, που την έλεγαν Γιουκάια.



Λ: Ποιοι  ήταν οι λόγοι που συντέλεσαν για αυτή την έκρηξη λευκών στην Blues, στις αρχές της δεκαετίας του 60’ ;

Ε: Δεν ξέρω… Ήταν τότε που οι λευκοί άνθρωποι την ανακάλυψαν! Έμαθαν για την ύπαρξη αυτής της τεράστιας, πανέμορφης και γεμάτης μουσικής ονόματι  Blues. Ήταν ένα μεγάλο θέμα το οποίο σχεδόν αγνοούσαν. Ο μόνος τρόπος, για έναν λευκό, να ακούσει Blues στις αρχές του 60’, ήταν όταν ξεκίνησαν τα φεστιβάλ Folk. Διότι η Blues θεωρούταν ένα μικρό τμήμα της Folk. Τύποι όπως ο LeadBelly, Sonny Terry και Brownie McGhee , σύχναζαν σε αυτά τα φεστιβάλ! Και έτσι άρχισε να εξαπλώνεται παντού. Νομίζω, ότι αυτό ήταν αποτέλεσμα των φαν της Blues και των ταξιδιών τους. Αυτό όμως,  που πραγματικά έκανε την Blues να εξαπλωθεί μέσα στην επικρατούσα τάση ήταν ο Bill Graham. Ο άνθρωπος που έκανε το Fillmore στο West Coast, και το Fillmore East. Αυτός ήταν ο πρώτος που συνειδητοποίησε ότι είχε ένα τεράστιο κοινό, και μάλιστα από ανθρώπους που δεν είχαν πάρει ναρκωτικά και που αποδέχονταν όλα όσα τους ανταπέδιδε. Έτσι ο Βill είπε «Θα τους δώσω κάτι πολύ καλό!» και σύστησε σε αυτούς έναν ολόκληρο κόσμο , όχι μόνο από ανθρώπους της Blues αλλά και της Jazz, τηs Indie και άλλα παρόμοια είδη. Από το 1968 και μετά η Blues άρχισε να ακούγεται και σε μέρη εκτός του Σικάγο και του Μισισίπι. Τότε εξαπλώθηκε στο ευρύ κοινό. Ο Bill Graham άρχισε να εξαπλώνεται στην επικρατούσα τάση.

Λ: Ποιο περιστατικό της ζωής σου θα ήθελες να απεικονιστεί, να αποτυπωθεί σε έναν πίνακα;

E: Σε πίνακα; Ίσως μια φωτογραφία μου με ένα μεγάλο, ωραίο ποτιστήρι να ασχολούμαι με τον κήπο μου. Ή την κόρη μου… ήταν ένα μεγαλύτερο θαύμα!

Λ: Πιστεύεις ότι υπάρχει μια τάση, να γίνεται εμπορευματοποίηση το όνομα της Blues;

E: Σίγουρα, πάντα υπάρχουν άνθρωποι που θέλουν να βγάλουν λεφτά. Και αυτό είναι το θέμα με την Blues, αποκτάς μια ρεαλιστική άποψη για τη ζωή. Ξέρεις, μιλάμε για ανθρώπους, οπότε πρέπει να περιμένεις ελαττώματα και λάθη!

Λ: Σίγουρα! Όταν μιλάμε για Blues συνήθως αναφερόμαστε σε αναμνήσεις και στιγμές του παρελθόντος. Από τον Robert Johnson και LeadBelly, ως και αργότερα στους Otis Rush και Taylor και την νέα γενιά. Εκτός από τις παλιές γενιές των Blues, πιστεύεις στην ύπαρξη αληθινής Blues σήμερα;


E: Ναι, ακούς λίγη, πού και πού. Είναι λίγοι από τους παλιούς ανθρώπους που έχουν μείνει. Πέρυσι, καμιά φορά παίζαμε με τον James Cotton, και ήταν υπέροχα! Επίσης, είναι και κάποιοι από τους νέους μουσικούς που έχουν ωραίο συναίσθημα. Ένας νέος που πρέπει κανείς να τσεκάρει, είναι ο Markie Snacks.

(Διακοπή- Γαυγίζουν τα σκυλιά στο σπίτι)

E: Συγνώμη αλλά έχω το σκυλί στο σπίτι, τον Σπάρκυ.

Λ: Έχω και εγώ ένα σκυλάκι δίπλα μου, την Rosemary.


E: Ναι; Ωραίο! Αλήθεια πως είναι τα πράγματα εκεί στην Ελλάδα;

Λ: Ξέρεις έχουμε πολλά προβλήματα με την οικονομική κρίση.

Ε: Ναι το γνωρίζω! Παντού έτσι είναι, δυστυχώς! Είχα διαβάσει πρόσφατα για την Ισπανία ότι εκεί έχουν κάπου στο 20% ανεργία!

Λ: Τα ίδια και εδώ! Είναι Southern Europe, όπως και  Southern states!

Ε: Ναι! Δεν ξέρω, πρέπει να είναι πολύ σκληρό για τον λαό, ε;

Λ: Ναι, έχουμε προβλήματα με τους φόρους , τις χρεοκοπίες, …..

 Ε: Έχεις δίκιο! Υπάρχει κανένας καλός μουσικός, τελευταία, εκεί που μένεις; Στην Αθήνα δεν  είσαι;

Λ: Ναι, αρκετοί! Blues Wire, Blues Cargo, Small Blues Trap, Boogie Sinners, Nick & the Backbone, Gregg Giarelis, θα σου στείλω σε mail όλα τα ονόματα που παίζουν blues στην Ελλάδα ….

Ω, ξέρεις σήμερα πέθανε ο Magic Slim. Είχατε δουλέψει μαζί.

E: Πέθανε; Ω, φίλε μου… τόσο κρίμα!


Λ: Ok! Θυμάσαι τίποτα το αστείο από τα δισκογραφικά σου χρόνια όλον αυτόν τον καιρό;

E: Ναι! Θυμάμαι μια φορά που με τον Charlie Daniels, παίζαμε μαζί σε ένα τραγούδι. Ήταν, νομίζω το πρώτο μου Capricorn άλμπουμ, στο επίσημο τραγούδι, και έπαιζε πετάλι. Άρχισε , ξαφνικά να χορεύει πάνω-κάτω σε μια μεταλλική, τρελή καρέκλα, και ξέρεις ήταν ένας τεράστιος άνθρωπος! Οπότε η καρέκλα έγινε σμπαράλια, και αυτός βρέθηκε στο πάτωμα! Α, θα σου πω μια ηχογράφηση που πρέπει να τσεκάρεις: Ήμασταν εγώ, ο James Cotton, ο  Butterfield και ο Billy Boy Arnold και κάναμε μια ακουστική δουλειά, ομαδικά, στο Σικάγο το 1963. Δεν είχαμε αποφασίσει τι θα φτιάχναμε, απλώς κάναμε δοκιμές και ένας τύπος μας ηχογραφούσε. Ε, και βγήκε κάτι πολύ καλό! Ο Cotton, ο Billy Boy και ο Butterfield κάνανε και ένα τραγούδι που λέγεται «Three Harp Boogie», και ο Cotton το «Digging My Potatoes». Πραγματικά χαίρομαι πολύ που συνεργαστήκαμε τόσες πολλές φορές με αυτούς τους ανθρώπους!

Λ: Ποιες ήταν οι καλύτερες στιγμές της καριέρας σου και ποιες οι χειρότερες;

E: Δεν μπορώ να σκεφτώ κακές στιγμές! Ακόμη, κάθε πρωί που ξυπνάω χαίρομαι τόσο πολύ που δεν έχω να πάω σε κάποια πρωινή δουλειά! Το κόλπο της ζωής είναι να βρεις κάτι που αγαπάς να κάνεις, και κάποιον που να σε πληρώνει γι’ αυτό! Δεν θα μπορούσε να υπάρξει κάτι καλύτερο, είναι υπέροχο! Ξέρεις, κατάγομαι από μια μακρόχρονη γενιά αγροτών. Και πραγματικά δεν υπάρχει τίποτα κακό στο να είσαι αγρότης, εκτός από το ότι είναι πολλή και δύσκολη δουλειά! Ενώ ως κιθαρίστας είμαι πολύ καλύτερα, δεν συγκρίνεται! Άνθρωποι δουλεύουν πολύ σκληρά! Ξέρω πως είναι, γιατί έχω δουλέψει σε μεταλλεία χαλκού, στα πετρέλαια… Εκεί οι άνθρωποι ακόμα κι αν δουλεύουν 17 ώρες σε μια τόσο σκληρή δουλειά, ποτέ δεν θα πάρουν τόσους επαίνους, όσα τα χειροκροτήματα που παίρνω εγώ κάθε βράδυ. Οπότε είναι μια υπέροχη δουλειά! Λαμβάνεις πολλή χαρά από αυτό που κάνεις και δίνεις πολλή χαρά, επίσης. Δεν θα μπορούσα να ζητήσω κάτι περισσότερο!



Λ: Τι είναι για σένα η Red Dog;

E: Είναι η κιθάρα μου! Παλιά, κόκκινη, Gibson ES-345. Παίζω με αυτή την κιθάρα από… πάντα!

Λ: Μια ευχή για την μουσική και μια για τον κόσμο;

E: Για την μουσική… δεν ξέρω. Η ίδια θα φροντίσει τον εαυτό της. Οι άνθρωποι χρειάζεται να αγαπούν την μουσική, πάντα θα συμβαδίζουν μαζί της. Για τον κόσμο… Θα ευχόμουν να σταματούσαν οι άνθρωποι να είναι τόσο άπληστοι και να γίνουν πιο αλληλέγγυοι! Να μην δυσκολεύουν περισσότερο εκείνους που ήδη βρίσκονται χαμηλότερα.

Λ: Ok, ευχαριστώ πολύ! Εύχομαι μια μέρα να γνωριστούμε κι από κοντά!

Ε: Ναι, να κρατήσουμε επαφή. Χάρηκα για την γνωριμία! Αντίο!

28 Μαρ 2013

Porcupine Tree - Trains

Trains, γραμμένο από τον  Steven Wilson, το δεύτερο κατά σειρά τραγούδι του άλμπουμ με
τίτλο In Absentia της Βρετανικής progressive rock μπάντας Porcupine Tree.
Ηχογραφήθηκε στα Avatar Studios της Ν. Υόρκης το Μάρτιο με Απρίλιο του 2002 και κυκλοφόρησε στις 24 Σεπτεμβρίου του ίδιου έτους.

Ύφος τραγουδιού και άλμπουμ: Progressive rock

 Trains
Train set and match spied under the blind
Shiny and contoured the railway winds
And I've heard the sound from my cousin's bed
The hiss of the train at the railway head

Always the summers are slipping away

A 60 ton angel falls to the earth
A pile of old metal, a radiant blur
Scars in the country, the summer and her

Always the summers are slipping away
Find me a way for making it stay

When I hear the engine pass
I'm kissing you wide
The hissing subsides
I'm in luck

When the evening reaches here
You're tying me up
I'm dying of love
It's OK

When I hear the engine pass
I'm kissing you wide
The hissing subsides
I'm in luck

When the evening reaches here
You're tying me up
I'm dying of love
It's OK

Always the summers are slipping away
Find me a way for making it stay

Always the summers are slipping away
Always the summers are slipping away

25 ΧΡΟΝΙΑ BLUES CARGO

Της Μαρίας Καστανή

Μία ολόκληρη ζωή! 25 χρόνια στο πάλκο. Μια μπάντα με πολύ μεγάλη ιστορία αντίστοιχη των γερόλυκων του Βορρά, τους Blues Wire. Όλα ξεκίνησαν από μία ανοιχτή συναυλία στο γήπεδο του Αμύντα το 1984. Εκεί πρωτοσυναντήθηκαν οι πυλώνες του σχήματος, ο Δημήτρης Ιωάννου (μπάσο, φωνή) που τότε έπαιζε στους BLUES UNITED MUSICIANS με το Στέλιο το Ζαφειρίου (κιθάρα αλλά τι κιθάρα....) και αποφάσισαν να ενώσουν τις δυνάμεις τους. Έτσι φτιάχτηκαν οι Juke Blues και στη συνέχεια με το Στέλιο το Γαβριηλίδη στα τύμπανα αλλάζουν το όνομά τους σε Blues Machine. Το 1987 με την προσθήκη του Στέλιου Ζούζουλα στη κιθάρα που τότε έπαιζε στους Athens Blues Band επαναβαπτίζονται σε Blues Cargo. Το τελικό τους όνομα οφείλεται στη δουλειά που έκανε τότε η συμπαθέστατη σύζυγος του Δημήτρη Ιωάννου, η κυρία Βάσω. Εργαζόταν σε μεταφορική εταιρία και αυτό ενέπνευσε το «μπάρμπα Μήτσο» μας να δώσει αυτό το όνομα σ’ αυτή τη θρυλική μπάντα.

Για τους ελάχιστους που δεν γνωρίζουν αυτό το σχήμα που εκπροσωπεί με πολύ τσαμπουκά, δεξιοτεχνία, έμπνευση και επαγγελματισμό την Ελληνική μπλουζ σκηνή, καλό θα ήταν με την πρώτη ευκαιρία να προμηθευτούν τα 2 CD τους αλλά κυρίως να τους δουν από κοντά.

Οι Blues Cargo δεν είναι μία all around μπλουζ μπάντα. Ούτε και μία μπάντα που αρέσκεται σε εκτός μπλουζ πειραματισμούς. Παίζουν αυτό που αγαπούν και αυτό που τους εκπροσωπεί καλύτερα. Είναι δηλαδή οι μαιτρ του Chicago style jump, soul funky blues. Δεν θα μπορούσε όμως να είναι και διαφορετικά. Το ηχόχρωμα της μοναδικής φωνής του Δημήτρη Ιωάννου ταιριάζει απόλυτα με το στυλ του μπλουζ που η μπάντα έχει επιλέξει να παίζει εδώ και 25 ολόκληρα χρόνια. Δεν είναι όμως μονάχα αυτό. Είναι και η  κιθάρα του Έλληνα Albert Collins, Στέλιου Ζαφειρίου με τον κρυστάλλινο ήχο της και τα γλυκά μεθυστικά της σόλα. Ο αντι-σταρ Στέλιος Ζαφειρίου δεν είναι ένας τυχαίος κιθαρίστας. Πέρα από την τεράστια μουσική του κατάρτιση και κιθαριστική δεξιοτεχνία (παίζει τα πάντα, κυριολεκτικά, και όποιος θέλει ας τον προκαλέσει για να το διαπιστώσει), είναι ένας εξαίρετος επιστήμονας μαθηματικός και στατιστικολόγος. Ο Στέλιος δεν αρέσκεται στο να δίνει συνεντεύξεις, να κάνει δημόσιες σχέσεις και να ψάχνει για προβολή. Ίσως αυτό να είναι και ένας λόγος που ταίριαξε τόσο  πολύ με το Δημήτρη Ιωάννου. Ότι έχουν να πουν, το λένε πάνω στη σκηνή και πουθενά αλλού. Χωρατατζήδες με Αριστοφανικό χιούμορ, αρέσκονται στο να αυτοσαρκάζονται και να γεμίζουν το κοινό τους με πρωτότυπες ατάκες ανεπανάληπτης ευθυμίας και χαράς. Συχνά-πυκνά, ο «μπάπμπα Μήτσος» κατεβαίνει από το πάλκο συνομιλεί με τους θαμώνες, σκαρώνει ατάκες που ταιριάζουν με το εκάστοτε τραγούδι που τραγουδά και παροτρύνει το κοινό να συμμετάσχει.

Αυτό έκανε και στις 23 του Μάρτη στο Lazy’s όπου συναντήθηκαν όλα τα παλιά μέλη των Blues Cargo για να γιορτάσουν τα 25 τους χρόνια.

Το τωρινό σχήμα περιλαμβάνει πέρα από το Δημήτρη και το Στέλιο, και τον νεαρό και πολλά υποσχόμενο drummer Τόλη Γούλα που αντικατέστησε τον Πέτρο Δαχτυλίδη, ίσως έναν από τους καλύτερους blues drummers της χώρας που λόγω τεράστιων επαγγελματικών υποχρεώσεων αναγκάστηκε να αφήσει το ιστορικό αυτό σχήμα.  Ο εξαιρετικός Γιώργος Λαγογιάννης στα πλήκτρα και φυσικά ο Μπάμπης ο Τσιλιβίγκος μέγας δεξιοτέχνης στο σαξόφωνο είναι τα υπόλοιπα μέλη των Blues Cargo.

Tη μοναδική αυτή βραδιά, τίμησαν με τη παρουσία τους και τα παλιά μέλη της μπάντας. Είχαμε λοιπόν τη χαρά να ακούσουμε το Γιώργο Βουρβαχάκη στη κιθάρα, το Γιάννη το Χριστόπουλο στα τύμπανα και το Νίκο Σκιαδόπουλο στη φυσαρμόνικα, έναν νεαρό Harp Wizard που μας άφησε όλους άφωνους.  Ευχάριστη έκπληξη ήταν και ο Ορέστης ο Βαβίτσας, παλιός και εξαιρετικός πληκτράς που γύρισε από την Αυστρία για να τιμήσει τη παλιά του μπάντα.

Το πάρτι κράτησε μέχρι τις 3:30 το πρωί με πολλές δόξες της Ελληνικής μπλουζ σκηνής να τιμούν με την παρουσία τους και το παίξιμό τους, τους θρύλους του Ελληνικού μπλουζ του Νότου. Ξεχώρισα το Γιώργη το Χατζόπουλο των George &the Dukes και τον Γιάννη το Παχίδη των Daddy’s Work Blues Band.

Για τη μουσική, τα τραγούδια το groove της μπάντας και το πολύ υψηλό της επίπεδο, δεν νομίζω ότι κανείς θα μπορούσε να το περιγράψει. Όπως ανέφερα και πριν, το να ακούσει κανείς τους Blues Cargo και να παρευρεθεί σ’ ένα live τους, είναι εμπειρία ζωής που δεν μπορεί να μεταφερθεί με γραπτό ή προφορικό λόγο. Πρέπει κανείς να είναι παρών για να καταλάβει το μέγεθος της μουσικής κατάρτισης και επαγγελματισμού του εν λόγω σχήματος.

Προσωπικά, τους εύχομαι να τα εκατοστίσουν και με το καλό να μπουν να γράψουν το τρίτο τους CD που απ’ ότι φημολογείται, θα ξεκινήσει να ηχογραφείται τον ερχόμενο Γενάρη.

Χρόνια πολλά παιδιά και πάντα τέτοια!
 

27 Μαρ 2013

Ernest Ranglin - Surfin


Surfin', γραμμένο από τον Ernest Ranglin, το δεύτερο κατά σειρά κομμάτι του άλμπουμ με τίτλο Below The Bassline του Τζαμαϊκανού  καλλιτέχνη Ernest Ranglin.
Κυκλοφόρησε το 1996.

Ύφος κομματιού και άλμπουμ: Jazz - Funk, Roots Reggae.


ΟΙ ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ ΤΗΣ ΑΠΩΛΕΙΑΣ ΕΠΙΔΡΑΣΤΙΚΩΝ ΜΟΥΣΙΚΩΝ

Δεν υπάρχει χειρότερο συναίσθημα από την απώλεια ενός αγαπημένου προσώπου, κοντινού προς εμάς. Θαρρώ, όμως, πως υπάρχει ένα ανάλογο που δημιουργείται απο την αίσθηση της απώλειας ενός καλλιτέχνη, που δεν έτυχε της αναγνώρισης που του άρμοζε όσο ήταν εν ζωή, ακόμα κι αν ήταν σημαντικός για πάρα πολλούς περισσότερο αναγνωρισμένους και καταρτισμένους μουσικούς.

  Οι απώλειες είναι ένα «σύνηθες» φαινόμενο, πάνω στο οποίο χτίζονται οι «μύθοι» πολλών μουσικών. Ίσως η πρώτη μεγάλη μυθική απώλεια στον κόσμο του rock n´roll ήταν ο Jimmy Hendrix, που «άνοιξε» το δρόμο για την «αγιοποίηση» χαμένων μουσικών. Όμως γιατί προκάλεσε σοκ στην παγκόσμια σκηνή όπως ο Cliff Burton, που ήταν η πρώτη γιγαντιαία απώλεια για την metal κοινότητα;


Η συνέχεια του άρθρου εδώ 

26 Μαρ 2013

10cc - I'm Not In Love

I' m Not In Love, γραμμένο από τους Eric Stewart και Graham Gouldman, το δεύτερο κατά σειρά τραγούδι του άλμπουμ με τίτλο The Original Soundtrack της Αγγλικής μπάντας 10cc.
Ηχογραφήθηκε στην Αγγλία το 1974 και κυκλοφόρησε το Μάρτιο του 1975.
Το τραγούδι κυκλοφόρησε και ως single στις 31 Μαϊου του 1975.

Ύφος τραγουδιού και άλμπουμ: Rock, art rock


I'm Not In Love

I'm not in love
So don't forget it
It's just a silly phase I'm going through
And just because
I call you up
Don't get me wrong, don't think you've got it made
I'm not in love, no no, it's because.. 

I like to see you
But then again
That doesn't mean you mean that much to me
So if I call you
Don't make a fuss
Don't tell your friends about the two of us
I'm not in love, no no, it's because.. 

I keep your picture
Upon the wall
It hides a nasty stain that's lying there
So don't you ask me
To give it back 
I know you know it doesn't mean that much to me
I'm not in love, no no, it's because.. 

Ooh you'll wait a long time for me
Ooh you'll wait a long time
Ooh you'll wait a long time for me
Ooh you'll wait a long time 

I'm not in love
So don't forget it
It's just a silly phase I'm going through
And just because I call you up
Don't get me wrong, don't think you've got it made
I'm not in love
I'm not in love

Jazzical Ladies @ Mike's

Το Mike's Irish Bar παρουσιάζει τις
Jazzical Ladies
by Handmade Stage Production
Δυο θεατρίνες! Δύο σουμπρέτες, μοναδικές!
Δύο εντελώς διαφορετικές προσωπικότητες, 
η Λούσα Μαρσέλλου και η Νάντια Μητρούδη, 
συνεργάζονται αρμονικά σε μια χειροποίητη μουσική παράσταση, απ’ αυτές που θέλουν μεράκι, φαντασία και αυθεντικό χιούμορ για να σταθούν. 
Με το πηγαίο ταλέντο και τον αυθορμητισμό των παλιών, καλών θεατρίνων, που με μια βαλίτσα στο χέρι και δυο σκηνικά, κάποτε όργωναν την Ελλάδα. Τα δυο κορίτσια ξεκινούν το ταξίδι τους από τις αρχές του 20ου αιώνα και φτάνουν μέχρι και σήμερα με τραγούδια που αγαπήθηκαν στο μουσικό θέατρο και τον ελληνικό και ξένο κινηματογράφο, συνδυάζοντας τα με χιουμοριστικά και θεατρικά σκετς μιας άλλης αλλά και… μιας νέας εποχής! 
Μια βραδιά με πολύ τραγούδι-που θα σας είναι αδύνατο να μείνετε αμέτοχοι- με στιγμές ανεξάντλητου αυτοσχεδιασμού και ανατρεπτικές εξελίξεις, θα σας παρασύρουν σ’ ένα τζαζ, σουίνγκ αλλά και ντίσκο δεύτερο μέρος, που θα σας απογειώσει!
Εμπιστευθείτε το βράδυ σας, στις «Jazzical Ladies», Λούσα Μαρσέλλου και Νάντια Μητρούδη και ξεχάσετε για λίγο τα προβλήματα της καθημερινότητας, όπως τον «παλιό καλό» αλλά και τον… «νέο καλό καιρό»!!! 

Jazzical Ladies με τις Λούσα Μαρσέλλου & Νάντια Μητρούδη 

Πέμπτη 28 Μαρτίου στις 22:30 στο Mike’s Irish Bar
Σινώπης 6, Πύργος Αθηνών. . Κρατήσεις : 2107776797
Είσοδος 10 ευρώ με μπύρα ή κρασί.


Jazzical Band: ο Τάσος Χαλκίδης – Πιάνο ,
η Αντιγόνη Σεφερλή – Βιολοντσέλο 
και ο Νίκος Τουλιάτος - Κρουστά

Φιλική συμμετοχή: Στράτος Λύκος

Handmade Stage Production Company:
Σκηνοθετική Επιμέλεια : Σία Κοσκινά
Ενορχηστρώσεις: Νίκη Χαρλαύτη
Απόδοση στίχων στα ελληνικά : Σία Κοσκινά, Νίκη Χαρλαύτη
Styling: Τόνια Μητρούδη
Κομμώσεις : Γιώργος Σακκάς κομμωτήριο Beautique

25 Μαρ 2013

A-HA - Crying in the rain




Crying In The Rain, γραμμένο από τους Howard Greenfield και Carole King, το πρώτο κατά σειρά κομμάτι του άλμπουμ με τίτλο East Of The Sun, West Of The Moon της Νορβηγικής μπάντας Α-ΗΑ.
Ηχογραφήθηκε το 1989 με 1990 και κυκλοφόρησε στις 22 Οκτωβρίου του 1990.
Το τραγούδι πρωτοηχογραφήθηκε από τους Everly Brothers και έφτασε στην 6η θέση στις ΗΠΑ στα pop charts το 1962.

Ύφος τραγουδιού και άλμπουμ: New Wave, Pop rock

Crying In The Rain

I'll never let you see
The way my broken heart is hurting me
I've got my pride and I know how to hide
All my sorrow and pain
I'll do my crying in the rain

If I wait for stormy skies
You won't know the rain from the tears in my eyes
You'll never know that I still love you so
Though the heartaches remain
I'll do my crying in the rain

Raindrops falling from heaven
Could never take away my misery
But since we're not together
I pray for stormy weather
To hide these tears I hope you'll never see

Someday when my crying's done
I'm gonna wear a smile and walk in the sun
I may be a fool
But till then, darling, you'll never see me complain
I'll do my crying in the rain

I'll do my crying in the rain
I'll do my crying in the rain
I'll do my crying in the rain

Ο Kenny Garrett στο Gazarte

  O διαπρεπέστερος alto σαξοφωνίστας, ο σπουδαίος Kenny Garrett, θα βρίσκεται για 2 σπάνια live στο Gazarte, στις 29 & στις 30 Μαρτίου. Ένας μουσικός υψηλής κλάσης το όνομα του οποίου θεωρείται δικαίως συνώνυμο του free spirit καθώς αποτελεί την προσωποποίηση της διαρκούς εξέλιξης και της ανταλλαγής ερεθισμάτων. Ένας λάτρης και πιστός υπηρέτης της jazz που όμως είναι πάντα ανοιχτός στους νεότερους μουσικούς και στους συγγενείς με αυτόν καλλιτέχνες, που περνάει με χαρακτηριστική άνεση από το be bop, στη funk και στην pop, επιβεβαιώνοντας με πάθος το ελεύθερο πνεύμα και τα υψηλά καλλιτεχνικά standards του.

Η συνέχεια εδώ
 

24 Μαρ 2013

John Lee Hooker - I'm A Stranger




I'm A Stranger, γραμμένο από τον John Lee Hooker, το πέμπτο κατά σειρά τραγούδι του άλμπουμ με τίτλο Travelin' του Αμερικάνου καλλιτέχνη John Lee Hooker.
Κυκλοφόρησε το 1960

Ύφος τραγουδιού και άλμπουμ: Blues

STEVEN WILSON interview

“The sound of Muzak”

Η πρώτη μου προσωπική επαφή με τον Steven Wilson, ήταν στα γραφεία της ΕΜΙ, πριν από 13 ολόκληρα χρόνια, στην περιοδεία που έκανε για συνεντεύξεις για το “Lightbulb sun”. Μιλώντας έστω και για 20’ μαζί του, εντυπωσιάστηκα γύρω από την άποψή του για τη μουσική και άρχισα να παρακολουθώ στενά όλες του τις κινήσεις. Έκτοτε, άλλες φορές με γοήτευε, άλλες με άφηνε λίγο πιο αδιάφορο, πάντα όμως επιδίωκα να ακούω τη μουσική του, διότι πρόκειται από τους πιο ταλαντούχους μουσικούς στη σύγχρονη rock σκηνή. Ο πρόσφατος σόλο δίσκος του, με τίτλο “The raven that refused to sing (and other stories)”, βλέπω ότι είναι πολύ δύσκολο να ξεπεραστεί ακόμα και από τον ίδιο και τον θεωρώ ίσως τον καλύτερο της καριέρας του. Τον καλέσαμε λοιπόν στο σπίτι του και τελειώνοντας το μεσημεριανό του φαγητό, μιλήσαμε για το καθιερωμένο μισάωρο που μας αναλογεί… Και είπαμε πολλά. Για το μέλλον των PORCUPINE TREE, για ποιον λόγο δεν έρχεται στην Ελλάδα, για τη συνεργασία του με τον Alan Parsons και πάρα πολλά άλλα…
 

Η συνέχεια της συνέντευξης εδώ 

23 Μαρ 2013

James - What For

What For, γραμμένο από τον Timothy John Booth, το πρώτο κατά σειρά τραγούδι του άλμπουμ με τίτλο Strip - mine, της Αγγλικής μπάντας James. 
Ηχογραφήθηκε στα Rockfield Studios το 1987 και κυκλοφόρησε το Σεπτέμβριο του 1988.

Ύφος τραγουδιού και άλμπουμ: Alternative Pop - Rock.


What For

Today, I won't think of any sad things
Will not think of torture, or the rape of nature 
Just today, I won't touch those sickening papers
Will just let myself get swept away by this beautiful day

What for, tell oh me, tell oh me, what for
What for, tell oh me, tell oh me, what for

The sunset tonight is beyond all words, in the sky above the square
The starling spiral dancing on air. 

What for, tell oh me, tell oh me, what for
What for, tell oh me, tell oh me, what for

I will pass through the glass into air past those birds 
In the square, I am sun, I am sky in my mind's eye

Today, I will dive into foaming seas
Sick fish, myself, and some strange debris.
I would prefer to be anywhere away from here
Oh I would prefer to be anywhere away from here
I would prefer to be anywhere away from here 
I would prefer to be anywhere away from here

What for, tell oh me tell oh me, what for
What for, tell oh me, tell oh me, what for

I will pass through the glass into air past those birds
In the square I am sun I am sky

What for, tell oh me tell oh me, what for
What for, tell oh me, tell oh me, what for

Οι Camel ξανά στη σκηνή

Η θρυλική progressive rock μπάντα Camel ανεβαίνει στη σκηνή του Barbican Arts Centre του Λονδίνου, στις 28 Οκτωβρίου 2013, παρουσιάζοντας το κλασικό άλμπουμ "The Snow Goose".

Ο Andrew Latimer, παρέα με τους Colin Bass, Denis Clement, Gu LeBlanc και τον εκλεκτό καλεσμένο Jan Schelhaus, θα δώσουν την πρώτη συναυλία του συγκροτήματος μετά από την αποχαιρετιστήρια περιοδεία τους. 

Η τελευταία φορά που οι Camel ερμήνευσαν ζωντανά το άλμπουμ αυτό ήταν στο Royal Albert Hall το 1975, συνοδευόμενοι από τη Συμφωνική Ορχήστρα του Λονδίνου.

Όπως ανακοίνωσαν, «Αυτή η βραδιά θα είναι ένας φόρος τιμής στον Peter Bardens», πλήκτρα του συγκροτήματος  ο οποίος "έφυγε" από καρκίνο το 2002, την ίδια περίοδο που ο frontman Latimer έπασχε από πολύ σοβαρή ασθένεια.

«Δέκα χρόνια μετά, ο Latimer είναι ξανά υγιής και θέλει να γιορτάσει μία καριέρα η οποία μετράει πάνω από τέσσερις δεκαετίες. Το show θα χωρίζεται σε δύο μέρη, και θα ακουστούν συνθέσεις που ηχογραφήθηκαν κατά τη διάρκεια όλων αυτών των χρόνων, δείχνοντας έτσι την εκτίμησή του για την ικανοποιητική μουσική ζωή που έζησε.»

22 Μαρ 2013

Tracy Chapman - Dreaming on a World

Dreaming On A World, γραμμένο από την Tracy Chapman, το όγδοο κατά σειρά τραγούδι του άλμπουμ με τίτλο Matters Of The Heart της Αφροαμερικανίδας τραγουδίστριας - τραγουδοποιού Tracy Chapman.
Ηχογραφήθηκε το 1990 με 1992 και κυκλοφόρησε στις 28 Απριλίου του 1992.

'Ύφος τραγουδιού και άλμπουμ: Alternative rock.

Dreaming On A World

I know I may be wishing
On a world
That may never be
But I'll keep on wishing

No matter how hopeless
Or foolish
It may seem
I'll keep on wishing

I'll toss my coins in the fountain
Look for clovers in grassy lawns
Search for shooting stars in the night
Cross my fingers and dream on

I know I may be dreaming
Of a world
Far from present day reality
But I'll keep on dreaming

No matter how unrealistic
Or naive
It may seem
Always keep dreaming

And toss your coins in the fountain
Look for clovers in grassy lawns
Search for shooting stars in the night
Cross your fingers and dream on

We must always be thinking
Of a world
As a place of infinite possibilities
And always keep thinking

No matter how hopeless
Or foolish
It may seem
Always keep thinking

And toss our coins in the fountain
Look for clovers in grassy lawns
Search for shooting stars in the night
Cross our fingers and dream on

I'll keep on wishing
We must always keep dreaming
Of a world
With equality and justice
Thinking
There could be a world
Without poverty and sickness
Wishing
Of a world
Without hunger and homelessness
Dreaming
Of a world
Where all people live in peace
Dreaming
Of a world
Dreaming
On a world


Rory Gallagher - At The Bottom

At The Bottom, γραμμένο από τον Rory Gallagher, το δέκατο τραγούδι του άλμπουμ με τίτλο Against The Grain του Ιρλανδού τραγουδιστή ...