28 Φεβ 2012

Ο Ηλίας Ζάικος, Νίκος Ντουνούσης και Δημήτρης Ιωάννου μιλούν για τον Louisiana Red


Πριν λίγες μέρες «έφυγε» από κοντά μας ένας μεγάλος Bluesman ο Louisiana Red, λίγα λόγια γι΄αυτόν τον άνθρωπο από τρεις δικούς μας έλληνες καλλιτέχνες της Blues τον Ηλία Ζάικο, Νίκο Ντουνούση και Δημήτρη Ιωάννου.


Της Μαρίας Καστανή

Κ. Ζάικε, γνωρίζετε καλύτερα από τον καθένα τον Louisiana Red

Μ.Κ. Πότε τον γνωρίσατε και πως αισθανθήκατε όταν τον συναντήσατε για πρώτη φορά; 

Η.Ζ. Μετά τα μέσα της δεκαετίας '80. Δέος, θαυμασμό και μιά προσμονή να μας χαρίσει βαθύτερη γνώση και κατανόηση του μπλουζ, να μας φανερώσει την αυθεντική, αληθινή πλευρά του ιδιώματος, να μας κεράσει γεύσεις από την πρωτογενή πηγή. Τα κανε όλα μεγαλόθυμα, και πολλά περισσότερα. 

Μ.Κ. Τι θα λέγατε για τη μουσική του και το στυλ παιξίματός του; 

Η.Ζ. Ο Ρεντ ανήκε σε μια γενιά που μπολιάστηκε από τους αυθεντικούς γεννήτορες των μπλουζ, έπαιζε μ'έναν τρόπο που σήμερα τείνει να εκλείψει, ωμό, κάποιες φορές άναρχο, αλλά τόσο συγκλονιστικά μεταδοτικό, με αστείρευτη θάλεγε κάποιος δύναμη. Έπαιζε αληθινά, αυθεντικά μπλουζ. 

Μ.Κ. Πόσο σας έχει επηρεάσει; 

Η.Ζ. Όσο ελάχιστοι. Σε ό,τι με αφορά, θα ζει όσο εξακολουθώ να παίζω κιθάρα.

Μ.Κ. Τι θα θέλατε να μας πείτε για την προσωπικότητά του;

Η.Ζ. Ένα παιδί που δεν μεγάλωσε ποτέ. Και είναι γνωστό, τα παιδιά τα ξέρουν όλα. Μ' έναν ενστικτώδη τρόπο, με αγάπη βαθειά κι αμόλυντη, λαμπερή απο δικό της φως, όχι ετερόφωτη και τεχνηέντως καλλιεργημένη. 

Μ.Κ. Θα θέλατε να μας αφηγηθείτε  κάτι που δεν θα ξεχάσετε ποτέ σε σχέση με τον Louisiana Red; 

 Η.Ζ. Δεν θα τον ξεχάσω ποτέ για χίλιους λόγους, θα σας πω όμως και κάτι απλό, πεζό ίσως, αλλά νομίζω χαριτωμένο. 
Ήταν η αιτία που κατανίκησα τον φόβο μου για τα αεροπορικά ταξίδια και μπήκα πρώτη φορά σε αεροσκάφος.

Μ.Κ. Ευχαριστώ πολύ

Η.Ζ. Κι εγώ ευχαριστώ





Κ. Ντουνούση γνωρίζουμε πως τρέφετε βαθειά εκτίμηση για τον Louisiana Red. 

Μ.Κ. Πως αισθανθήκατε όταν τον συναντήσατε για πρώτη φορά και παίξατε μαζί;

Ν.Ν.Ο Louisiana Red υπήρξε ένας από τους πρώτους bluesmen που συνεργάστηκα σε εποχές πολύ "νεανικές" για εμένα. όπως είναι φυσικό το τρακ και η αμηχανία ήταν μπόλικη, όμως άνθρωποι σαν τον Red έχουν την μαγική ιδιότητα να ζεσταίνουν την ατμόσφαιρα ταχύτατα κυρίως με την αμεσότητα και την φυσική αγάπη τους για την τέχνη και ιδίως την μουσική αυτή.
Από την στιγμή που πιάσαμε τις κιθάρες δεν μας πήρε παρά 10 το πολύ λεπτά ,για να ξεδιπλωθεί μια μαγική ατμόσφαιρα μπροστά σε ένα συνεπαρμένο η μάλλον ηλεκτρισμένο ψυχικά και σωματικά ακροατήριο για τις επόμενες 4,5 ώρες, χτίζοντας μια σχέση που φανερώτατα θα διαρκούσε ,λόγω διαφοράς ηλικίας και μόνο, μισή γενιά τουλάχιστον.
Σήμερα και μισή γενιά αργότερα ,με τον Red να μας έχει μόλις αφήσει πίσω του,δεν μπορώ να πιστέψω πόσο αληθινά έδειχναν όλα αυτά εκείνη την πρώτη μέρα.

 Μ.Κ. Σας είχε αποκαλέσει Little Stevie Ray Vaughan. Πως αισθανθήκατε όταν το ακούσατε από το στόμα ενός θρύλου σαν τον Louisiana Red;

Ν.Ν. Έχω ακόμη το video από εκείνη την πρώτη μέρα. για την ακρίβεια η πρώτη του κουβέντα μετά από λίγη ώρα που παίζαμε ήταν Stevie Ray got competition. Από τότε με αποκαλούσε και SRV junior. Aυτός ο χαρακτηρισμός του για μένα με στιγμάτισε στα ακροατήρια του μέλλοντος και με συνόδεψε παντού ,μια και ο red ποτέ δεν τον άλλαξε αλλά με σύστηνε έτσι και στους τρίτους, ακολουθώντας και αυτοί με την σειρά τους την "παράδοση" του ,όπως είναι η χαρακτηριστική αναφορά στον "τίτλο" από το στόμα τού Nick Gravenites επί πάλκου σε πρόσφατη εμφάνισή μου με τον Nick  σε φεστιβάλ της Νορβηγίας. Μετά το show ερχόντουσαν κιθαρίστες και επεξεργαζόντουσαν τα χέρια μου, για να δουν πόσο μοιάζουν με του SRV (είναι γνωστό ότι είχε μεγάλα χέρια).


Μ.Κ.Τι είδος παρακαταθήκη πιστεύετε πως άφησε πίσω του, ειδικότερα για τις νέες γενιές;

Ν.Ν. Ο Red ,όπως και όλοι οι μπλουζίστες της γενιάς του είχε ένα πολύ συγκεκριμένο έργο να επιτελέσει ήξερε και το υπηρετούσε πιστά κάθε δευτερόλεπτο της ζωής του. Ήταν ο μεσάζοντας ανάμεσα στις παραδόσεις του Muddy Waters και όλων των πρωταρχικών καλλιτεχνών του ηλεκτρικού μπλούζ και στις γενιές του τέλους του 20ου και των αρχών του 21ου αιώνα. Αν δεν υπήρχαν άνθρωποι σαν τον Red ,σήμερα το blues θα ήταν ένα μουσειακό είδος προς έκθεση αντί για μια ζωντανή μουσική σε εξέλιξη. Ο κόσμος οφείλει πολλά σε καλλιτέχνες σαν τον Red. Εύχομαι εκεί που πήγε να μπορεί να απολαύσει τους καρπούς αυτού του έργου. Το αξίζει πέρα για πέρα.

 Μ.Κ. Θα θέλατε να μας αφηγηθείτε κάτι από τις μουσικές σας συναντήσεις;

Ν.Ν. Σαφώς και οι ιστορίες μετά από 25 χρόνια μουσικής συντροφικότητας μπορούν να αποτελέσουν υλικό για ολόκληρο βιβλίο. Η τουλάχιστον θέλει πολύ τσάι ,καφέ η ποτό και ένα ολόκληρο βραδινό μιας κρύας νύχτας δίπλα σε τζάκι για να εξιστορηθεί τουλάχιστον κάποιο μέρος τους. Η ιστορία είναι πραγματικά μακριά.
Αυτό όμως που συγκρατώ περισσότερο ,από όλες τις μουσικές μας συναντήσεις και με εξέπληττε πάντα ,ήταν το πόσο ανεξάντλητος ήταν αυτός ο άνθρωπος. Μπορούσε να κρατήσει οποιοδήποτε ακροατήριο για όση ώρα ήθελε και μάλιστα με τραγούδια διαφορετικών ειδών που ,κάθε φορά ,δεν είχα ξανακούσει .Θυμάμαι στο συγκεκριμένο φεστιβάλ στη Νορβηγία που αναφέρθηκα πριν, να είναι σχεδόν όλα τα ονόματα του φεστιβάλ συγκεντρωμένα γύρω από τον Red μετά το πρωινό στο εστιατόριο του ξενοδοχείου και ο Red να τους παίζει και να τραγουδάει μια ατελείωτη σειρά από διαφορετικού τύπου τραγούδια, country, gospell,blues και ινδιάνικα, κρατώντας τους καθηλωμένους για ώρα. Αυτό ήταν ο Red. Ένας ανεξάντλητος καλλιτέχνης άρα, ένας ανεξάντλητος άνθρωπος. Θα μου λείψει υπερβολικά.

Μ.Κ. Ευχαριστώ πολύ

Ν.Ν. Η χαρά ήταν δική μου

Κ. Ιωάννου πείτε μας για τον Louisiana Red

Μ.Κ. Πότε γνωρίσατε τον Louisiana Red για πρώτη φορά;

Δ.Ι. Ειλικρινά δεν θυμάμαι σίγουρα πότε τον είδα για πρώτη φορά στην Ελλάδα πιστεύω το 1989, αλλά δεν ξεχνώ ποτέ την πρώτη συνεργασία που είχαμε οι Blues Cargo μαζί του το 2001.

Μ.Κ. Τι νιώσατε όταν τον συναντήσατε;

Δ.Ι. Δέος όταν τον αντίκρισα για πρώτη φορά και λόγω του ύψους και του παρουσιαστικού του αλλά και λόγω της βαρύτητας είχε σαν όνομα του μπλουζ.
Δεν πέρασε όμως ούτε μισή ώρα μαζί του και αυτό που ένοιωσα ήταν σεβασμός και αγάπη ναι αγάπη.

Μ.Κ. Πως θα χαρακτηρίζατε τη μουσική του προσφορά;

Η προσφορά του ήταν τεράστια σε αυτόν τον χώρο.
Πιστεύω  και λόγω της ιδιοσυγκρασίας και λόγω του χαρακτήρα του και λόγω των εμπειριών που είχε σαν άνθρωπος.
Η αμεσότητα που είχε η μουσική του και ο ίδιος ήταν μοναδική.


Μ.Κ. Πως θα τον περιγράφατε σαν άνθρωπο;

Δ.Ι. Η προσωποποίηση της απλότητας.

Ένας άνθρωπος που ενώ τον συναντούσες για πρώτη φορά νόμιζες ότι γνωριζόσασταν πριν από πολλά χρόνια.
Μου έκανε τεράστια εντύπωση το πάθος του και ενέργεια του καθώς και η δίψα του να μάθει καινούργια πράγματα.
Δεν ξεχνώ που ζήταγε από τον Στέλιο τον Ζαφειρίου να του δείξει κάποια λικς στην κιθάρα που έπαιζε ο Στέλιος και του άρεσαν.
Ένας γίγαντας του blues σαν τον Red ενδιαφερόταν για το τι έπαιζε ένας Έλληνας και δεν είχε κανένα πρόβλημα να δείξει αυτό το ενδιαφέρον του.
Ψυχή αγνή σαν μικρού παιδιού.   
Ride on, ride on Red forever on your Alabama train we will never forget you.

Μ.Κ. Ευχαριστώ πολύ

Δ.Ι. Η χαρά ήταν όλη δική μου

27 Φεβ 2012

The Robert Cray Band - Time Makes Two

Time Makes Two, γραμμένο από τον Robert Cray, το δέκατο κατά σειρά τραγούδι του άλμπουμ με τίτλο Time Will Tell του αμερικάνου καλλιτέχνη Robert Cray.
Ηχογραφήθηκε από την Sanctuary Records και κυκλοφόρησε την 1η Ιουλίου του 2003.


Ύφος τραγουδιού και άλμπουμ: Blues


Time Makes Two


Time makes two love,
Makes them more than friends.
Time makes true love,
More than just pretend.

Makes you count the nights,
and the moments we're apart.

Time will heal your troubles, 
when you got the blues.
Heal the burnin' heartache,
but your right back in the groove.

But time will take it's toll on you,
if you don't play it smart...

Because time it makes to,
it takes two to heal a broken heart.

[Incredible Solo]

Time makes two love,
Feel eachother's pain.
and I'm so proud of you love.
So proud to be your man.

Time makes two.
Oh, time makes two.
Time makes two.
Yah know, time makes two, it takes two
to heal a broken heart.

Time makes two, it takes two,
to heal a broken heart.

It makes you more than friends.

Time makes two, time makes two.
Makes you feel eachothers pain.

Time makes two, it takes two,
to heal a broken heart.

Makes you more than friends.

Time makes two, it takes two,
to heal a broken heart.

Time makes two,
Time makes two,
Times makes two...

Time makes two,
Time makes two... 

BLUES REVEALS THE TRUTH LOUISIANA RED


Αυτό το άρθρο το έγραψε ο Ηλίας Ζάικος πριν χρόνια στο περιοδικό Jazz and Τζαζ


Πολλά έμαθα από τις κατά καιρούς  επαφές μου με αυθεντικούς μπλουζανθρώπους και για μένα ιδιαίτερα σημαντικά. Όχι κατ΄ανάγκην μουσικής φύσης όσο βαθύτερου και ουσιαστικότερου πλησιάσματος της ανθρώπινης «φτιάξης».
Μια από τις μεγαλύτερες απογοητεύσεις της ζωής μου υπήρξε η στιγμή που στην αρχή της μουσικής μου πορείας ανακάλυψα πως πολλοί συνάδελφοι  και μη χρησιμοποιούσαν τη μουσική ως  «όπλο», χωρίζοντας εαυτούς και αλλήλους σε «παρατάξεις», ομάδες οπαδών πολλάκις «βαμμένων», οχυρωμένοι πίσω από ταμπέλες που γράφαν: ροκάδες, τζαζίστες η και  γω δε ξέρω τι άλλο.
Οι συντοπίτες μου με σημάδεψαν ανεπανόρθωτα, ξεχνώντας οι μωροί πως τα πράγματα είναι απλά: ξεκινάς την ενασχόληση με κάποια μορφή τέχνης για προσωπική ικανοποίηση και στην πορεία λαχταράς να μοιραστείς τα πονήματά σου με τον υπόλοιπο κόσμο που σε παρακολουθεί, παλεύεις για την αληθινή και ουσιαστική επικοινωνία και εν κατακλείδι για να γίνεις ένας καλύτερος άνθρωπος, λεύτερος. Τόσο απλά.
Δέχτηκα πολλάκις χτυπήματα στα τρίσβαθα της ψυχής μου και κάποιες φορές γκρεμίστηκαν προπύργια του εγωισμού μου, πληγώθηκα, έπεσα και ξανασηκώθηκα, κάθε φορά χαρακωμένος μεν, με περίσσευμα γνώσεων κι εμπειριών δε.
Δοξάζω το Θεό που με αξίωσε να γνωρίσω κάποιους ανθρώπους από τόπους μακρινούς που με τον τρόπο τους μου θύμισαν τα πως και τα γιατί αυτού που αγαπώ να κάνω.
Αισθάνομαι την ανάγκη να υπερασπιστώ εν τινι τρόπω τον Λουιζιάνα Ρεντ και μέσω αυτού όλους εκείνους με παράλληλες πορείες, όσο τούτο είναι δυνατό.
Ξέρετε φίλοι μου, εμείς οι άνθρωποι έχουμε την τάση ν΄απομυθοποιούμε κάποιους άμα τη εμφανίση μας δίπλα τους και δυστυχώς μερικές φορές με θλιβερή προθυμία.
Αφήστε με να τα πω απ΄την αρχή με τη σειρά.
Ο Λουιζιάνα Ρεντ είναι –πέρα από τη θέση του ως μουσικού του μπλουζ- ένας πολύ ενδιαφέρων χαρακτήρας, άμεσος και βαθειά ανθρώπινος.
Φανταστείτε μια χρωματική παλέτα με όλες τις δυνατές αποχρώσεις, ε, κάπως έτσι είναι ο κύριος Αιβερσον  Μίντερ (το πραγματικό του όνομα).
Ταυτόχρονα  μωρό και υπερήλιξ, ανασφαλής και πλήρης, ψίθυρος και κραυτή συνάμα. Ο Ρεντ για κάποιους λευκόχρωμους δυτικούς είναι η εικόνα του ιθαγενή που μαγεύεται από φανταχτερά μπιχλιμπίδια και την επόμενη στιγμή μεταβάλλεται σε κάποια οντότητα που μπολιάζει τους γύρω του με ψήγματα Θεϊκής ενέργειας και γνώσης.
Καλοπροαίρετος ων, έρχονται ώρες που εμφανίζει μια παιδική αφέλεια και αυτό εκλαμβάνεται ως αδυναμία ή κατωτερότητα. Έχω δει ανθρώπους να τον περιγελούν πιστεύοντας πως είναι ανίκανος ν΄αντιληφθεί το παραμικρό, ακόμη να τον βρίζουν εκμεταλλευόμενοι τη μη γνώση του της Ελληνικής και πολλά άλλα.
Οργίστηκα.
Έπεσα κι εγώ σ΄αυτή τη παγίδα με κάποιο τρόπο, αρχές ήταν της γνωριμίας μας.
Λαχταρώντας να μάθω –πάντα- λεπτομέρειες για τη ζωή, τα έργα και τις συνήθειες εκείνων που θαύμαζα, ρωτούσα και ξαναρωτούσα ό,τι μπορούσα και θυμόμουν.
Εκείνος πάντα πρόθυμος να συζητάει για κιθάρες, τραγούδια, στέκια, ταξίδια, απώλειες, γιορτές – νόμιζες πως δε θα σταματούσε ποτέ, δε θα κουραζόταν στο ελάχιστο. Όλους τους ήξερε, για τους πάντες κάτι είχε να θυμηθεί.
Κάποιοι τον χαρακτήρισαν παραμυθά, μη πιστεύοντας πως είναι δυνατό να γνωρίζει και να χει ζήσει όλα κείνα που έλεγε. Άρχισα κι εγώ –λυπάμαι που το λέω- να ΄χω τις αμφιβολίες μου. Τον ρωτάω σε μια στιγμή, ξεφεύγοντας από τα στενά όρια του δωδεκάμετρου , έχεις γνωρίσει τον Ρορυ Γκάλαχερ; Βέβαια μου λέει, έχουμε παίξει και ηχογραφήσει παρέα! Αργότερα ζητώ να μάθω για τον Άλμπερτ Κινγκ. Τα ίδια και γι΄αυτόν. Μπα λέω μέσα μου, μάλλον τα παραλέει ή δε θυμάται καλά. Ίσως θα ΄πρεπε η γνωστή σχέση του με τον Έρικ Μπάρτον να με πείσει σχετικά με την αλήθεια των λεγομένων του, αλλά όπως είπα πριν είχα μολυνθεί και του λόγου μου από τα όσα λέγονταν τριγύρω.
Ίσως είναι η αίσθησή του ότι, διάολε, δεν μπορεί αυτός ο τύπος που είναι μπροστά μου και μιλάμε, παίζουμε παρέα, ν΄αγγίζει και το δικό μου χέρι με την ίδια σάρκα που έσφιξε κείνο του Άλμπερτ Κινγκ, μπα, δε γίνεται.
Αργότερα την ίδια χρονιά, ντροπιασμένος ως το μεδούλι, ανακαλύπτω το διπλό άλμπουμ του Α. Κινγκ λάιβ  στο Μοντρέ, όπου όλα όσα είχα ακούσει από τον Ρεντ αποδεικνύονται αληθή. Μαθαίνω και για το Ride ον Red του Γκάλαχερ και θέλω να κρυφτώ σε κάποια τρύπα, ψυχικά καταρρακωμένος.
Τον Λουιζιάνα Ρεντ τον αγαπώ και τον σέβομαι, και κάθε που ξανανταμώνουμε θαρρώ πως ένα βούρκωμα στα μάτια μου φουντώνει πιότερο απ΄την προηγούμενη φορά. Έχω κι άλλα πολλά να σας διηγηθώ για του λόγου του, μιαν άλλη φορά.
Γνωρίζω τον άνδρα πάνω από 15 χρόνια τώρα και φροντίζω να μη ξεχνώ ποτέ πως όταν πρωτοάκουσα το δίσκο του Reality bluesέκλαψα συγκλονισμένος και τους ήχους εκείνους θα τους κουβαλώ μέσα μου μέχρι το τέλος, σημάδι μιας φύσης ατελούς, μιας τέχνης μοναδικής, μουσικής της αλήθειας.
Του ζητώ συγνώμη κι εύχομαι να ναι ακμαίος και να τον καλοσωρίσουμε πολλές φορές  ακόμη στη χώρα μας.

26 Φεβ 2012

Tradfitional blues great Louisiana Red dies in Germany


It's being reported that Louisiana Red (Iverson Minter) died today in a hospital in Germany. Word came in a newsletter from bluesman Bob Corritore in Phoenix, where Red lived for a year or so, working with Corritore.
Red was one of the last of the traditional blues artists, got his first guitar as a youngster in Pittsburgh, and moved around the country and the world, and most recently lived in Germany.
Here's part of Corritore's tribute:
It is with a heavy heart that we report the passing of one of the greatest and most beloved traditional blues artists. Louisiana Red died this afternoon at a hospital in Germany (Note Europe is 9 hours ahead) after a few days in a coma brought on by thyroid imbalance. He was 79. Louisiana Red was a powerful downhome blues artist who could channel his teachers (among them Muddy WatersElmore JamesRobert NighthawkLightnin' Hopkins andJohn Lee Hooker) into his own heartfelt musical conversation, delivered with such moving passion and honesty that it would leave his audiences indelibly touched. He was fine singer with a distinctive voice, and an amazing guitarist who could play all of the traditional blues styles and excelled as one of the world's greatest slide guitarists. He could create moods and textures, both musically and spiritually, and had the ability of falling so deep into his own songs that he would go to tears, making his audience cry with him. That was the gift of this great artist.
Another blues great gone.
Here's a video with an excellent display of his guitar talents:


Πηγή: Από τη σελίδα του fasebook "Για όλα έφταιγε το Blues"
http://www.facebook.com/BlameItOnTheBlues

25 Φεβ 2012

Van Morrison - I Need Your Kind Of Loving




Ι Need Your Kind Of Loving, γραμμένο από τον Van Morrison, το ενδέκατο κατά σειρά τραγούδι του δεύτερου δίσκου του διπλού άλμπουμ με τίτλο Hymns to the Silence, του Ιρλανδού τραγουδιστή - τραγουδοποιού Van Morrison.
Ηχογραφήθηκε το 1990 και κυκλοφόρησε το 1991.


Ύφος τραγουδιού και άλμπουμ: Celtic, Folk-rock.




I Need Your Kind Of Loving


Well my babys gone sos summer

And it brings on a cool night breeze

And I wish we could go walking

By the river by the shady trees

By the river with the shady trees

Well I love you in the wintertime

Baby when the snow is on the ground

Well I love you in the autumn most of all

When the leaves come tumbling down

When the leaves come tumbling down

Baby I need your kind of loving

For to last my whole life through

Baby I need your kind of loving

You know nobody else will do

You know that nobody else will do


Well I love you in the springtime

When the rippling streams begin to flow

And the weather start to get a bit warmer

And the grass begins to grow

And the green green grass begins to grow

Baby I need your kind of loving

For to last my whole life through

Baby I need your kind of loving

You know that nobody else will do

You know that nobody else will do

Baby I need your kind of loving

For to last my whole life through

Baby I need your kind of loving

You know nobody else will do

You know nobody else will do

Need your kind of loving

Operator operator

Put me through to my baby now

Operator put me through to my baby now

To my baby now to my baby now.

Οι Club des Belugas επιστρέφουν στην Αθήνα


Η αποθέωση της Nujazz, swing, funky μουσικής σε retro εκδοχή και super χορευτική διάθεση
16.03.2012
Οι περίφημοι Club des Belugas, μία από τις πρωτοπόρες μπάντες στη Nu-jazz μουσική, πιστοί στο ετήσιο ραντεβού τους με το Αθηναϊκό κοινό,επιστρέφουν για μία απολαυστική βραδιά στην Αθήνα, τη Παρασκευή 16 Μαρτίου 2012, στο PassPort.
Ο Maxim Illion, συνθέτης  και παραγωγός σε συνδυασμό με τους καταπληκτικούς μουσικούς τις μπάντας και την μαγευτική φωνή της Brenda Boykin ξέρει να ξεσηκώνει το κοινό, συνδυάζοντας με μοναδική δημιουργικότητα, φαντασία και ένταση  τη σύγχρονη Lounge & Nu-jazz μουσική με Βραζιλιάνικους ρυθμούς, Swing και Soul των '50s,'60s και '70ς.
Οι Club des Belugas από το 2002 που δημιουργήθηκαν μέχρι και σήμερα έχουν πουλήσει  παγκοσμίως πάνω από 4 εκατομμύρια CD's.  
Τραγούδια των Club des Belugas έχουν ακουστεί σε   πολλές διαφημίσεις  όπως της  Honda ( What a Jazz )  , Mercedes , Nivea, και άλλων. Επίσης πολλά τραγούδια τους έχουν μπει σε πολλά γνωστά compilations :το Hotel Costes , Brazilectro , Claude Challe presents, Challe   Select 2008, the Finest, Erotic Lounge 6, Bar Lounge Classics,  Café de Paris είναι κάποια από αυτά.
Τιμές εισιτηρίων: €25 (ταμείο), €20 (προπώληση)
Προπώληση: Public, Metropolis, Πανεπιστημίου 39 (Στοά Πεσμαζόγλου), www.ticketservices.grwww.ticketarena.grwww.i-ticket.gr
Καραΐσκου 119, Πλατεία Κοραή, Πειραιάς,
Παρασκευή: 21.00
Είσοδος 20 - 25 ευρώ


24 Φεβ 2012

Pink Floyd - High Hopes

High Hopes, γραμμένο από τους Gilmour, Samson στίχους και Gilmour μουσική, το ενδέκατο  τραγούδι του άλμπουμ με τίτλο The Division Bell της Αγγλικής μπάντας Pink Floyd. 
Ηχογραφήθηκε το 1993-1994 και κυκλοφόρησε στην Αγγλία από την EMI στις 28 Μαρτίου 1994 και στην Αμερική από την Columbia Records στις 4 Απριλίου του ίδιου έτους.
Το τραγούδι κυκλοφόρησε και ως single στις 10 Οκτωβρίου του 1994.


Ύφος τραγουδιού και άλμπουμ: Progressive Rock


High Hopes


Beyond the horizon of the place we lived when we were young
In a world of magnets and miracles
Our thoughts strayed constantly and without boundary
The ringing of the division bell had begun

Along the long road and on down to the causeway
Do they still MEET there by the cut

There was a ragged band that followed in our footsteps
Running before time took our dreams away
Leaving the myriad small creatures trying to tie us to the ground
To a life consumed by slow decay

The grass was greener
The light was brighter
With friends surrounded
The nights of wonder

Looking beyond the embers of bridges glowing behind us
To a glimpse of how green it was on the other side
Steps taken forwards but sleepwalking back again
Dragged by the force of some inner tide

At a higher altitude with flag unfurled
We reached the dizzy heights OF that dreamed of world


****
Encumbered forever by desire and ambition 
There's a hunger still unsatisfied
Our weary eyes still stray to the horizon 
Though down this road we've been so many times

The grass was greener
The light was brighter
The taste was sweeter
The nights of wonder
With friends surrounded
The dawn mist glowing
The water flowing
The endless river

23 Φεβ 2012

Georgie Fame - The blues and me




The Blues and Me, το πρώτο κατά σειρά τραγούδι του ομότιτλου άλμπουμ του Βρετανού καλλιτέχνη Georgie Famel (κανονικό όνομα Clive Powell).
Κυκλοφόρησε το 1995


Ύφος τραγουδιού και άλμπουμ: Jazz Swing





Η μοναδική Λίντα Τάλι για πρώτη φορά στην Ελλάδα

Η ομορφότερη φωνή του Καναδά, η αλγερινής καταγωγής ερμηνεύτριαLynda Thalie έρχεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα, για μια μοναδική συναυλία …
στην Αθήνα την Πέμπτη 15 Μαρτίουστο Γαλλικό Ινστιτούτο αλλά και μια επίσης μοναδική στησυμπρωτεύουσα τη Δευτέρα 19 Μαρτίου 2012. Η συναυλία της Lynda Thalie αποτελεί την εναρκτήρια εκδήλωση της φετινής γιορτής της Γαλλοφωνίας και πραγματοποιείται με την υποστήριξη της Πρεσβείας του Καναδά.

Τραγουδίστρια, στιχουργός, συνθέτης και συγγραφέας, η Lynda Thalieθεωρείται μία από τις κορυφαίες σύγχρονες ερμηνεύτριες του Καναδά, καθώς ενσωματώνει στα τραγούδια της την πολιτισμική πολυμορφία της χώρας που την υιοθέτησε. Ταυτόχρονα θεωρείται μία ολοκληρωμένη καλλιτεχνική προσωπικότητα με ενεργή εμπλοκή και παρεμβάσεις σε θέματα που άπτονται της τέχνης και του πολιτισμού.

Το ξεχωριστό – χωρίς σύνορα - μουσικό της ύφος που παντρεύει με έμπνευση και ιδιαίτερη χάρη τους δυτικούς ήχους με τα ακούσματα της Βόρειας Αφρικής και της Μέσης Ανατολής, της έχει προσδώσει έναν κοσμοπολίτικο καλλιτεχνικό χαρακτήρα.

Πολιτογραφημένη Καναδή, κόρη πολιτικού κρατούμενου που ακόμη και σήμερα αγνοείται, απέδρασε κυριολεκτικά από την Αλγερία, από «τον φόβο, το αδιέξοδο, την καταπίεση και την απόγνωση που σε οδηγούν στην αυτοκτονία», όπως περιγράφει στη σχετική αυτοβιογραφία της που ήδη έγινε μπεστ σέλερ. Αυτή η τραυματική εμπειρία ίσως την ώθησε να συμμετέχει ενεργά και να αγωνίζεται και σήμερα για τα δικαιώματα των γυναικών, για «να αποκτήσουν πρώτα μία ενιαία – δημόσια φωνή μέσα από τη δική τους ξεχωριστή φωνή οι γυναίκες της Βόρειας Αφρικής».

Έχει συνεργαστεί με σημαντικούς καλλιτέχνες όπως ο Enrico Macias, o Rachid Taha, o Tony Levin, o Michel Rivard,  o Luc de Larochelliere και o Yann Perreau.

Έχει αποσπάσει σημαντικές διακρίσεις όπως τα βραβεία «Ma premiere Place des Arts», «Distinction», «Radio-Canada», ενώ υπήρξε υποψήφια στα «World Music Album of the Year», στα «Sounds of Blackness Award» και στα «ADISQ».

Από την πρώτη δισκογραφική της εμφάνιση (Sablier 2002) έως και τα πολύ γνωστά «Histoire d’ un amour» και «La rose des Sables», τα άλμπουμ της πωλούν χιλιάδες αντίτυπα, ενώ στις περιοδείες της τόσο στον Καναδά, όσο και στο εξωτερικό, δημιουργούνται πάντα ασφυκτικά sold out.

Στο πλαίσιο πάντα του εορτασμού της Γαλλοφωνίας, σε δύο μαγικές βραδιές, στις 15 Μαρτίου στο «Γαλλικό Ινστιτούτο» της Αθήνας και στις 19 Μαρτίου στο «Ολύμπιον» της Θεσσαλονίκης, η Lynda Thalie υπόσχεται να μυήσει και το ελληνικό κοινό στον δικό της μουσικό κόσμο.

Τοποθεσία-ΗμερομηνίαΑΘΗΝΑ: Γαλλικό Ινστιτούτο, Πέμπτη 15 Μαρτίου 2012
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ: Θέατρο «Ολύμπιον», Δευτέρα 19 Μαρτίου 2012
ΠληροφορίεςΤηλ.: 210 72 58 510
Τιμές εισιτηρίωνΑθήνα: 25€ και 20 ευρώ το φοιτητικό
Θεσσαλονίκη: 20€ και 15 ευρώ το φοιτητικό
Προπώληση εισιτηρίωνΑΘΗΝΑ: Ticketservices, Πανεπιστημίου 39 | Τηλεφωνική κράτηση: 210 7234567, online αγορά: www.ticketservices.gr
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ, Θέατρο «Ολύμπιον», Δευτέρα 19 Μαρτίου
Προπώληση εισιτηρίων: Metropolis | Τηλεφωνική κράτηση: 210 7234567


Πηγη: http://www.culturenow.gr

22 Φεβ 2012

Snowy White & The White Flames - You Can't Break My Heart




You Can't Break My Heart, γραμμένο από τον Snowy White, το πέμπτο κατά σειρά τραγούδι του άλμπουμ με τίτλο Restless του Βρετανού κιθαρίστα Snowy White.
Κυκλοφόρησε το Μάιο του 2002.


Ύφος τραγουδιού: Blues, rock
Ύφος άλμπουμ: Blues, rock,hard rock, progressive rock





O Michael Schenker και μέλη των Scorpions στο Gagarin205

Την Παρασκευή 20 Απριλίου, στο Gagarin205, θα βρεθούμε μπροστά σε μία μίνι αναβίωση των παλιών SCORPIONS, αφού μαζί με τον ξανθομάλλη κιθαρίστα, θα είναι και τα ιστορικά μέλη τωνSCORPIONS, ο μπασίστας FrancisBuchholz και ο ντράμερ Herman “ZeGerman” Rarebell. Ο μεν Buchholz έπαιζε μπάσο στους SCORPIONS από το 1974 μέχρι και το 1992, ο δε Rarebell έπαιξε ντραμς για το ιστορικό και λατρεμένο στην Ελλάδα σχήμα, από το 1977 μέχρι και το 1995.  Στα φωνητικά θα βρεθεί ο εξαίσιοςDoogie White, άνθρωπος ο οποίος έχει τραγουδήσει στο “Stranger In Us All” τωνRAINBOW του Ritchie Blackmore κι έχει κάνει και παγκόσμια περιοδεία μαζί του, σε δύο δίσκους του Σουηδού βιρτουόζου κιθαρίστα Yngwie Malmsteen (“Attack!” και “Unleash The fury”) και σε μία σειρά από γκρουπ όπως οι TANK και οιCORNERSTONE. Τέλος, στα πλήκτρα / κιθάρα θα είναι ο Wayne Findlay (M.S.G.,ex-Vinnie Moore). Στο live της 20ης Απριλίου, ο Michael Schenker δεν θα μας παρουσιάσει μόνο την τελευταία σόλο του δουλειά, το “Temple Of Rock”, αλλά και –όπως είναι φυσικό- κλασικά και αγαπημένα τραγούδια από SCORPIONS,U.F.O. και M.S.Gσε μία βραδιά που αναμένεται να προκαλέσει ρίγη συγκίνησης σε όσους τυχερούς δώσουν το παρόν. 

Τη συναυλία θα ανοίξουν οι Άγγλοι FURY U.K.
 Η προπώληση εισιτηρίων έχει ήδη ξεκινήσει στα: Ticket House, Metal Era, Public (Σύνταγμα, Mall Αμαρουσίου, Mall Αγίου Δημητρίου, Πειραιάς, Γλυφάδα) και ηλεκτρονικά από τα www.ticketpro.gr και www.123tickets.gr

Rory Gallagher - At The Bottom

At The Bottom, γραμμένο από τον Rory Gallagher, το δέκατο τραγούδι του άλμπουμ με τίτλο Against The Grain του Ιρλανδού τραγουδιστή ...